تعبیرگری می‌گوید: اگر ببینی شعری در مدح و ستایش، یا هجو و بدگوئی از کسی می‌خوانی، یـعـنـی حرف باطل می‌گویی، همانطور که در قرآن کریم آمده: وَالشُّعَرَاء یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ _ و شاعران را گمراهان پیروی می‌کنند (شعرا-224). تعبیر شاعری که مدح و غزل می‌گوید، نوحه‌گر می‌باشد، ولی اگر توحید و خداشناسی بگوید، تعبیرش دروغ گفتن است.
اگر ببینی بروی منبر شعر می‌خوانی یا حرف‌های غیر شرعی می‌زنی، یـعـنـی بی دین و رسوا می‌شوی، ‌‌‌‌‌ ولی بعضی از تعبیرگران گفته‌اند: تو را دار می‌زنند (تعبیرهای مختلف).
ابن سیرین می‌گوید: اگر ببینی شعر و افسانه می‌نویسی، یـعـنـی آخرت را کنار می‌گذاری و به کارهای دنیوی مشغول می‌شوی.
ابراهیم کرمانی می‌گوید: اگر ببینی کتاب شعر می‌خوانی، یـعـنـی کاری انجام می‌دهی که به خاطر آن مردم تو را سرزنش و ملامت می‌کنند.


تعبیرهای مرتبط با موضوع اصلی:
سرود و آواز  -  نوشتن  -  عاشق شدن  -  زبان و سخن