هزینه های ناگفته ایجاد بازار خرید و فروش اعضای بدن انسان | تعبیرستان
هزینه های ناگفته ایجاد بازار خرید و فروش اعضای بدن انسانپزشکی و بهداشتدانستنیها
×
بستن

هزینه های ناگفته ایجاد بازار خرید و فروش اعضای بدن انسان

با افزایش تعداد بیماران نیازمند پیوند عضو به ویژه کلیه در ایالات متحده و کمبود اهدا کننده، عده ای از پزشکان و سازمان های اجتماعی و مدیران بانک های اعضای
هزینه های ناگفته ایجاد بازار خرید و فروش اعضای بدن انسان بدن، پیشنهاد ایجاد بازاری را برای مبادله اعضا مطرح کرده اند. در مقابل، منتقدان می گویند که چنین معامله هایی علاوه بر ایجاد جریان نوین استعمارگری، به نادیده گرفتن حقوق انسانی افراد نیازمند، از بین رفتن اقدامات انسان دوستانه و پایمال شدن شرافت و عدالت در جامعه می انجامد. نویسندگان این مقاله با اشاره به نظرات موافقان و مخالفان ایجاد چنین بازاری، همراه با نگاهی به وضعیت سایر کشورهای دنیا، معتقدند که دولتمردان آمریکایی باید برای پرسش ها و ابهامات مطرح شده، پاسخ هایی مناسب بیاندیشند.
ایده ایجاد بازاری برای عرضه اعضای بدن، مطمئناً ایده ای جدیدی نیست، اما در سال های اخیر، ما شاهد حمایت های زیادی از تشکیل این بازار بوده ایم. بیشترین حمایت از سوی جامعه پزشکی انتقال عضو به عمل آمده، اما بسیاری از اقتصاد دانان و کارشناسان حوزه اخلاق زیستی نیز معتقدند که ایجاد چنین بازاری، از لحاظ اخلاقی، غیر قابل چشم پوشی است. هنوز هم در تعدادی از کشورها به ویژه ایالات متحده، مقررات سخت گیرانه زیادی برای این کار وجود دارد. ولی باید خاطر نشان کرد که این ایده هیچ گاه تا این حد طرفدار نداشته است.
تقریباً در همه مقالات موافق ایجاد چنین بازاری، به مسأله کمبود اعضا جهت پیوند اشاره می شود ( هم اینک در ایالات متحده، پنجاه هزار نفر در لیست دریافت کلیه هستند) که تداوم درد و رنج و مرگ بیماران را به دنبال دارد. در عین حال، تعداد اهدا کنندگان زنده، رشد زیادی داشته و این کار مخاطرات زیادی ندارد (امروزه بیش از نیمی از کلیه های اهدا شده، توسط افراد زنده تأمین می شود) و همان طور که یکی از پزشکان پیوند اعضا می گوید، ما باید علاوه بر موضوع سلامت اهدا کنندگان، به مرگ مداوم بیماران فهرست شده در لیست های انتظار نیز بنگریم.
به هر ترتیب، در مباحث مربوط به مسأله خرید و فروش کلیه، نگرانی های اخلاقی در کانون توجه قرار دارد. از یک سو، حامیان ایجاد این بازار به آزادی عمل فردی فروشندگان در عرضه اعضای بدن خود اشاره می کنند، ولی مخالفان یادآوری می کنند که ایجاد چنین بازاری، پایمال کننده عدالت و شرافت در جامعه است و با خریداری کلیه های فقرا توسط ثروتمندان، ما با یک جریان نوین استثماری رو به رو خواهیم شد. چنین بازاری مطمئناً آثار مختلفی را بر روی بخش درمان و سراسر جامعه ما بر جای می گذارد. مثلاً مخالفان می گویند که با افزایش عرضه، تلاش برای پیوند اعضای بیماران مرگ مغزی متوقف خواهد شد. هر چند نباید فراموش کرد که با تقویت عرضه، خریداران ثروتمند به دلیل کاهش قیمت ها، برندگان اصلی خواهند بود. اما این گفته ها نیز با مخالفت هایی رو به روست. من معتقدم، به دلیل وجود نتایج خواسته و ناخواسته در مورد این مسأله، نمی توان با قاطعیت در مورد همه ابعاد آن صحبت کرد. هر چند باید اجازه داد که دو طرف بحث، نگرانی های خود را مطرح کنند.
چالش های ایجاد یک بازار تجاری
گفته می شود که با ایجاد ساز و کار بازار، اعضای بیشتری برای خرید و فروش عرضه می شود و خریداران دیگر قادر به کنترل اهدا کنندگان نخواهند بود. از سال های دهه هفتاد میلادی به بعد، اقتصاد دانان و جامعه شناسان یادآوری می کنند که با پیش کشیده شدن مسأله قیمت، تعهدات اخلاقی افراد برای انجام یک کار شرافتمندانه زیر سؤال می رود. این مسأله در مورد اهدای اعضای بیماران مرگ مغزی نیز تا حدود زیادی مصداق خواهد داشت.
یکی دیگر از بخش های مورد توجه، بحث اهدای خون است. آقای تیتمیوس در کتاب «روابط اهدا» (۱۹۷۱) یادآوری کرده بود که تجاری سازی اهدای خون، به معنای پایان دادن به از خود گذشتگی و ایثار و نوع دوستی در جوامع خواهد بود. وی برای اثبات فرضیه خود، به مقایسه اهدای خون در ایالات متحده و انگلستان می پردازد. مثلاً در یک دوره بیست و سه ساله (۱۹۴۶ تا ۱۹۶۸ میلادی) که خرید و فروش خون در انگلستان و ولز ممنوع بوده است، تعداد اهدا کنندگان و مقدار خون اهدا شده، با روندی رو به رو رشد همراه بود.
اما در ایالات متحده که فروش خون از گذشته، عملی قانونی به حساب می آمد، همه این آمار روندی نزولی داشته است. تیتمیوس که برای جمع آوری داده های خود در ایالات متحده با موانع فراوانی شده است، منابع متعددی نظیر گزارش ها و پژوهش های انتشار یافته، اظهار نظرهای متخصصان، گفت و گو با پزشکان و مسئولان بانک های خون را مورد بررسی قرار داده است. او در پایان چنین نتیجه گرفته است: «مطالعات من در بانک های خون مختلف و شهر به شهر نشان داد که شرایط عمومی این بخش در سراشیبی سقوط قرار دارد.»
مخالفان قانونی شدن چنین معاملاتی، به یک تجربه عملی به وجود آمده در یک مهد کودک کشور اسراییل اشاره می کنند. مدیران این مرکز، همواره با مشکل دیر آمدن والدین برای بردن فرزندانشان رو به رو بودند. لذا اعلام کردند که ساعت کار مهد تا ساعت شانزده عصر است و برای والدینی که پس از ساعت شانزده و ده دقیقه عصر مراجعه کنند، به ازای هر ساعت، دو و نیم دلار جریمه محاسبه شده و هنگام پرداخت شهریه ماهیانه از آنان اخذ می شود.
نتیجه به وجود آمده، بهت مدیران مهد کودک را برانگیخت: آمار دیرآمدن والدین با افزایش تعجب برانگیز روبه رو شد. متخصصان یادآوری می کنند که اگرچه در گذشته، والدین نهایت تلاش خود را برای حضور در مدرسه در ساعت مقرر به عمل می آوردند، اما با امکان پرداخت جریمه، آنان به این نتیجه رسیدند که می توان زمان های مربوط به تأخیر را خریداری کرد. لذا اگر ما برای یک خدمت، بهایی در نظر بگیریم، افرادی برای راحتی خود، مبلغ آن را می پردازند و اصولاً وقتی یک موضوع به کالا تبدیل شود، همیشه یک کالا باقی خواهد ماند.
همچنین در بخش جمع آوری کمک های مالی و مراقبت از افراد معلول نیز، پژوهشگران دریافته اند که خدمات داوطلبانه، در مقایسه با خدمات تجاری، از کیفیت و اثربخشی بیشتری برخوردار بوده است.
با وجود اشکالات مطرح شده در مورد این مثال ها، تجاری سازی فعالیت های انسان دوستانه، چالش های زیادی را به وجود خواهد آورد. مثلاً با قانونی شدن خرید اعضا، دیگر والدین و یا فرزندان و خواهران و برادران بیمار تمایلی به اهدای عضو خود نخواهند داشت، تا از مخاطرات جانی مربوط به عمل جراحی بپرهیزند. بدین ترتیب در کشورهای توسعه یافته نیز، وضعیتی مشابه کشورهای در حال توسعه که در آنها فروش اعضای بدن کاری عادی محسوب می شود، به وجود خواهد آمد. (این موضوع، سال هاست که با هشدارهای جدی مردم شناسان نیز رو به رو بوده است.) به عنوان مثال در هند، بیماران ترجیح می دهند که به جای خواستن از اعضای خانواده برای اهدای عضو، به بازار مراجعه کنند.
همین وضعیت ممکن است خیلی زود در کشور ما که چنین فعالیت هایی در آن ممنوع است، شکل گیرد. هم اینک در قوانین فدرال و ایالتی، مسایل اخلاقی لحاظ شده و تیم های پیوند اعضا، مسایل اخلاقی را مورد توجه قرار می دهند. در تعدادی از قوانین اخیر، پیش بینی هایی برای جبران هزینه های مسافرت و غیبت از کار و مراقبت های بعد از عمل اهدا کننده، به عمل آمده است؛ اما هنوز هم، هیچ کس حق پرداخت پولی جهت خرید عضو را ندارد. عده ای نیز معتقدند که با دستکاری مقررات، سیستم کنونی با چالش هایی مواجه شده و می تواند به کاهش تعداد اهدا کنندگان بیانجامد.
البته موافقان ایجاد بازار خرید و فروش قانونی اعضای بدن، برای اثبات نظریات خود، به بازار تجاری عرضه اسپرم و تخمک به والدین نابارور و عدم وجود چنین مسایلی در آن اشاره می کنند. اصولاً اسپرم و تخمک قابل مقایسه با کلیه نیستند؛ چرا که افراد به ندرت با نیت های خیرخواهانه به اهدای تخمک و اسپرم خود دست می زنند و بخش اعظم نمونه های بانک اسپرم و تخمک توسط دانشجویان به ویژه دانشجویان رشته پزشکی تأمین می شود. همچنین به دلیل امکان به وجود آمدن نارسایی های ارثی، افراد ترجیح می دهند از اسپرم ها و تخمک های افرادی استفاده کنند که با آنها روابط فامیلی ندارند. لذا به نظر من نمی توان بین این دو موضوع، به مقایسه دست زد.
برای رویارویی با این نتایج منفی بالقوه، گروهی ایجاد یک بازار موقتی و آزمایشی را پیشنهاد کرده اند تا همه نتایج مرتبط با آن، مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. مثلاً اگر در یک یا چند آزمایشگاه یک ایالت، نرخ اهدای عضو پس از قانونی شدن مبادله تجاری آنها روندی نزولی پیدا کند، می توان با قاطعیت بیشتری از شکل گیری این موضوع جلوگیری کرد. اما همین کار نیز با مخاطرات مختلفی رو به روست و شاید همانند آن مهد کودک اسراییل، دیگر هیچ گاه راهی برای بازگشت وجود نداشه باشد. اگر چیزی به کالا تبدیل شود، همواره یک کالا باقی خواهد ماند.
روابط اجتماعی و فروش کلیه
فروش قانونی اعضای بدن، چه تأثیری می تواند بر روابط روزانه اجتماعی بر جای گذارد؟ اجازه دهید که ما چند پیش فرض مقدماتی را مطرح کنیم. نرخ فروش یک عضو، مقدار کمی نخواهد بود. اگر هزینه های صرفه جویی شده ناشی از عدم انجام دیالیز را محاسبه کنیم، به صورت متوسط، خرید یک کلیه دویست و هفتاد و پنج هزار دلار منفعت مالی خواهد داشت.
حال با تقسیم این عدد بر دو، می توان نرخ پیشنهادی صد و بیست پنج هزار دلار را برای هر کلیه تعیین کرد. (البته با پیش فرض حمایت های دولتی، نرخ مالیات این مبادله، صفر منظور می شود.)
آیا این وضعیت به جذب فروشندگان بیشتر خواهد انجامید؟ در این موضوع شک نکنید. چرا که افرادی از طبقات کم درآمد و یا طبقات متوسط کم درآمد، برای این کار اعلام آمادگی خواهند کرد. و حتی عده ای حاضر خواهند بود که با مبالغی به مراتب کمتر نیز به این کار دست بزنند.
البته خارج کردن یک کلیه از بدن فرد، آثار جراحت خود را بر روی بدن برای مدت هایی متمادی بر جای خواهد گذاشت. اگر از روش لاپروسکوپی استفاده شود، آثار جراحی بر روی شکم اهدا کننده کوچک بوده و به سختی قابل تشخیص است؛ اما باز هم این آثار قابل مشاهده خواهد بود.
لذا می توان گفت که آثار این معامله، تا مدت ها بر روی بدن بیمار باقی خواهد ماند و به عنوان یک موضوع اخلاقی، به سادگی چنین علامتی از بین نخواهد رفت. نباید فراموش کرد که این کار در هیچ فرهنگی، عملی قهرمانانه و یا سخاوتمندانه از سوی دهنده عضو محسوب نمی شود، چرا که عموماً از این کار به عنوان اقدامی از روی استیصال و فقر و یا پول پرستی یاد می شود. (نتایج مطالعه ای انجام شده در ایران توسط ج. زرگوشی، حاکی از آن است که اقدام فروشندگان کلیه در جامعه ایران به عنوان عملی شرم آور محسوب می شود.)
نتایج روزانه به وجود آمده از بازارهای خرید و فروش اعضا، می تواند مشکلات دیگری را به وجود آورد. اگر فروش کلیه، درآمدی صد و بیست و پنج هزار دلاری برای فرد به ارمغان بیاورد، (با احتساب مالیات صفر) وی ممکن است ترغیب شود، هر چه زودتر برای فروش کلیه اش مراجعه کند.
مثلاً اگر یک فرد بیست و یک ساله این مبلغ را در یک صندوق سرمایه گذاری چند جانبه سرمایه گذاری کند، در سی سالگی می تواند معادل این مبلغ را به عنوان سود دریافت کند. آیا می توان پیش بینی کرد که افراد برای وسوسه خرج کردن این مبلغ، چه طرح هایی را در ذهن خود می پرورانند؟ خرید خانه ای بزرگ تر؟ مهاجرت؟ پرداخت بدهی ها؟ (این کار در هند، عملی عادی برای ورشکستگان و افراد بی کار محسوب می شود.) پرداخت هزینه های تحصیلات دانشگاهی؟ و یا تأمین هزینه های مراسم ازدواج؟
با قانونی شدن و شکل گیری بازار خرید و فروش اعضای بدن، اعضای قابل پیوند به کالاهایی تجاری تبدیل می شوند که ایجاد نتایج منفی و ناخواسته، اجتناب ناپذیر به نظر می رسد.
مارگرت رادین، استاد علوم حقوق، با نگاهی به این مباحث مطرح شده می گوید: «قوانین تصویب شده در هر جامعه، بر مبنای ویژگی ها و مشخصه های فرهنگی آن ارائه می شوند... بر مبنای اولویت ها، قوانین جدیدی شکل می گیرند، ولی پس از مدتی، قوانین اولویت ها را تغییر می دهند.»
با توجه به روابط متقابل موجود میان قوانین و فرهنگ، آیا ما روزی از قانونی شدن فروش کلیه ابزار تأسف نخواهیم کرد؟
افسانه شکل گیری یک بازار قانونمند
حامیان ایجاد چنین بازاری، در صحبت های خود به مدل های مختلفی از بازارها اشاره می کنند که به سختی می توان از میان آنها الگوی مشترکی را شناسایی کرد. مثلاً عده ای مخالف پرداخت پول به خانواده های اهدا کننده اعضای بیماران مرگ مغزی خود هستند و معتقدند که باید به این خانواده ها اعتبارات مالی اعطا شود. عده ای دیگر از پیشنهاد ایجاد کمیته ای توسط «جامعه پزشکی آمریکا» (AMA) صحبت به میان می آورند که بازارهای آتی خرید و فروش اعضای بدن (افراد خواهان اهدای عضو خود در صورت بروز مرگ مغزی) را تحت پوشش قرار می دهد. از سوی دیگر، عده ای خواهان ایجاد یک بانک سراسری خرید و فروش اعضای بدن هستند، ولی هیچ توضیحی در مورد ساز و کار چنین پیشنهادی نمی دهند.
اکثر این موافقان، مخالف شکل گیری یک بازار حراجی عمومی هستند که یک کلیه در آن به بالاترین قیمت پیشنهادی به فروش برسد. بلکه پیشنهاد می کنند، بازاری وکالتی و غیر انتفاعی برای مبادله تشکیل شود.
بدین ترتیب آنها هم در مخالفت با شکل گیری یک بازار تجاری، با مخالفان این ایده، هم نظر هستند. اما اگر افراد در مقابل پرداخت پول، با احتمال بیشتری به کاری دست می زنند، چرا نباید اجازه داد که چنین حراجی هایی شکل گیرد؟ این سؤالی است که نمی توان به صورت قاطع به آن پاسخ مثبت و یا منفی داد.
من معتقدم که ما هر سیستمی را پیشنهاد دهیم، به سادگی قادر به تغییر قوانین بازدارنده کنونی نخواهیم بود. با شکل گیری یک بازار قانونی، باید علاوه بر قانونمند کردن طرف فروشنده، خریداران نیز به مقررات تصویب شده تن دهند. (من باید یک نکته مهم را تذکر دهم: اگر در یک بازار، انحصارات طبیعی شکل گیرد، ورود به آن به شدت با محدودیت رو به رو خواهد بود؛ همانند ادارات برق، خدمات تلفن و راه آهن). البته مقررات زدایی از چنین بازاری ممکن است به رسوایی های شرکت هایی نظیر انرون در بازار انرژی منتهی شود. خصوصی سازی در بازار شرکت های مخابراتی نیز به فساد انجامیده است.
لذا این سؤال باید پرسیده شود: «اگر این بازار پس از قانونی شدن به سوی ولنگاری و هرج و مرج سوق پیدا کند، آیا ما می توانیم در جامعه ای زندگی کنیم که در آن کلیه یک کالا به حساب می آید؟»
فروشندگان عضو چه کسانی خواهند بود؟
می توان پیش بینی کرد که تعدادی از اهدا کنندگان که از سوی پزشکان به دلایلی نظیر داشتن فشار خون و یا بیماری های مختلف نظیر اعتیاد، گزینه مناسبی تشخیص داده نشوند، دست به اقدامات پیش بینی نشده ای بزنند. آیا آنان به مخفی کردن، دستکاری نمودن و یا از بین بردن سوابق بیماری خود و یا خانواده هایشان دست نخواهند زد؟ عده ای از حامیان عرضه کلیه هم خواستار محدود شدن فروشندگان، به شهروندان آمریکایی شده اند. اما چنین محدودیتی نه منطقی و نه مناسب خواهد بود. به علاوه، دارندگان گرین کارت آمریکا و یا مهاجرانی که از دیرباز در ایالات متحده اقامت داشته اند، با چه مقرراتی رو به رو خواهند شد؟ گردشگران خارجی و یا مهاجران غیر قانونی چطور؟ اگر هدف تشکیل چنین بازاری، افزایش عرضه عضو برای بیماران نیازمند باشد، چرا نباید از حضور اهدا کنندگان جدید استقبال کرد؟ و چرا نباید فقرای بمبئی هند بتوانند کلیه خود را به فقرای آپاچی بفروشند؟ و چرا یک فرد نیازمند به خرید و یا فروش، باید برای پیوند به یک کشور دیگر برود؟
نگاهی به آثار حرفه ای شدن خدمات پزشکی
آزاد شدن فروش کلیه می تواند چالش های زیادی را در حوزه اخلاق پزشکی حرفه ای و روابط بیمار و پزشک به وجود آورد. اخیراً در بازار اهدای عضو، ویژگی های انسان دوستانه به شدت تضعیف شده و پزشکان نیز با مسأله ای همانند چگونگی انتخاب یکی از دوقلوها برای حفظ جانش به بهای مرگ دیگری رو به رو هستند. همچنین اگرچه در گذشته اهدای یک عضو به یکی از اعضای خانواده، به عنوان کاری بی خطر قلمداد می شد، امروزه دیگر این نظریه طرفداران زیادی ندارد. لذا به نظر می رسد، با تقویت روابط عاطفی بین اهدا کننده و گیرنده عضو، بتوان بر این مشکل غلبه کرد.
مطمئناً همان طور که یکی از دوقلوهای زنده مانده تا مدت ها از آسیب های روحی مرگ برادر و یا خواهرش رنج خواهد برد، چنین شرایطی در یک پیوند عضو انسان دوستانه نیز به دلیل ریسک های چنین اقدام درمانی ای وجود خواهد داشت. آیا با تجاری سازی چنین مبادلاتی، سرنوشت فروشنده عضو برای فرد خریدار اهمیتی خواهد داشت؟ باید گفت که با احتمال زیاد، پاسخ چنین سؤالی منفی خواهد بود. پزشکان نیز در چنین بازاری، تنها به ابزاری جهت مبادله تبدیل می شوند. و یک نکته دیگر: اگر چه فن آوری های پزشکی بهبود یافته است، اما مخاطرات چنین عمل هایی همچنان باقی مانده و خانواده پزشکی مجبور خواهد بود که برای یک مشت دلار، همچنان بر شعار عدم وجود مخاطره برای داوطلبان اهدای عضو (فروشندگان)، پافشاری کند. یکی از توجیهاتی که سال هاست برای توضیح لزوم چنین بازاری مطرح می شود، بهبود شرایط اقتصادی اهدا کننده است. رابرت واچ از کارشناسان دانش اخلاق زیستی، با اشاره به مخالفت طولانی خود با فروش اعضای بدن معتقد است که با توجه به نادیده انگاری سابقه دار فقرا از سوی جامعه آمریکا، در اهداف ایجاد چنین بازاری، باید مسأله بهبود سطح زندگی فقرای آمریکایی در کانون توجه باشد. به گفته وی، برنامه های مربوط به حمایت های اجتماعی در ایالات متحده آنچنان ناقص و فاقد کارایی است که باید از فراهم شدن هر راهکاری برای بهبود این اوضاع استقبال کرد. باز هم باید بر یک پرسش اساسی متکی بر داده های تجاری پافشاری کنیم: آیا خرید و فروش اعضای بدن، واقعاً در جهت منافع فقرا خواهد بود و یا اینکه برعکس، در نهایت فقرا بازنده چنین مبادله ای خواهند بود؟
از نگاه بسیاری از کارشناسان، باید بهترین داده ها را از کشورهای جهان سوم به دست آورد. در هند (براساس تحقیقات گویان و دیگران) هشتاد و هفت درصد فروشندگان کلیه، پس از مدتی با مشکلاتی در وضعیت سلامتی خود رو به رو شده اند. یک سوم آنان نیز به همین دلیل، با کاهش درآمد مواجه شده اند. از دویست و نود و دو فردی که برای بازپرداخت بدهی های خود، کلیه خود را فروخته اند، هفتاد و چهار درصد آنها پس از گذشت شش سال از فروش کلیه، همچنان بدهکار بوده اند. همچنین اگرچه در هنگام فروش، پنجاه و چهار درصد آنان در فقر زندگی می کرده اند، اما این عدد پس از فروش کلیه به هفتاد و یک درصد رسیده است.
کوهن نیز در مصاحبه های چالشی و همه جانبه خود با سی فروشنده و خانواده های آنان در شهر مدرس هند، به نتایج مشابهی دست یافته است. اگرچه همه آنها در صدد بازپرداخت بدهی های خود بوده اند، اما وی دریافته که اکثر آنها پس از چند سال دوباره در دام فقر و تنگدستی گرفتار می شوند.
کوهن به یک نتیجه شرم آور دیگر نیز رسیده است: «طلبکاران برای دریافت بدهی های خود، در مناطقی که بازار فروش اعضا در آن وجود دارد، از روش های تهاجمی و سازمان یافته برای وادار کردن بدهکاران خود به فروختن کلیه هایشان استفاده می کنند.» به هرحال، می توان مطمئن بود که تجربه ایجاد بازار خرید و فروش قانونی اعضای بدن در ایالات متحده، متفاوت از چنین اوضاعی خواهد بود؛ اما فروش آزادانه کلیه ممکن است تأثیراتی منفی بر سیاست های رفاه اجتماعی بر جای گذارد. مثلاً عده ای از حامیان قانونی شدن تجارت اعضای بدن پیشنهاد می کنند که پوشش بیمه درمانی مادام العمر برای این افراد ارائه شود. بدین ترتیب ایالات متحده می تواند به سوی یک سیستم فراگیر بیمه های درمانی گام بردارد. اما قانونی شدن این بازار ممکن است تأثیرات متضادی بر جای گذارد. یعنی افراد خواهان استفاده از چنین تسهیلاتی، راهی به جز فروش کلیه خود نداشته باشند. لذا با اطمینان می توان گفت که ایجاد یک نظام عادلانه توزیع خدمات بهداشتی و درمانی، در گروی چنین سیاست هایی نخواهد بود. به علاوه، در صورت عدم کمبود در بازار پیوند اعضا، هیچ کس خواهان فروش کلیه خود برای ایجاد مساوات اقتصادی نخواهد بود.
نتیجه گیری
به هر ترتیب، باید دانست که با توجه به کمبودهای کنونی در بخش عرضه اعضای اهدایی، متأسفانه خرید و فروش کلیه می تواند به نتایجی متضاد با خواسته های طراحان چنین طرحی بیانجامد. بی تردید ایجاد این بازار به افزایش عرضه منتهی خواهد شد، همان موضوعی که حامیان قانونی شدن آن به شدت از پدید آمدن چنین شرایطی می هراسند. نباید فراموش کرد که با شکل گیری این بازار تجاری، حس انسان دوستی، خدمات پزشکی حرفه ای و انسجام اجتماعی جامعه با مخاطرات و تهدیداتی همه جانبه رو به رو خواهد شد.



منبع: www.ncbi.nlm.nih.org
اس.ام روثمن، دی.جی روثمن
S.M Rothman: استاد بخش جراحی دانشگاه علوم پزشکی کلمبیا.
D.J Rothman: استاد دانشگاه علوم پزشکی کلمبیا.
منبع:ماهنامه سیاحت غرب ،شماره ۶۷
مترجم:محسن داوری

تاریخ ارسال: 1390/01/11


نظر شما چیست؟

کد امنیتی شکل بالا در کادر زیر درج شود

برای مشاهده و استفاده از فرم می بایست جاوااسکریپت بر روی مرورگر شما فعال باشد.

 
تعبیر خواب
تعبیر با تقویم
روایتی از قول امام جعفر صادق (علیه السلام) هست که می‌فرمایند مثلاً اگر در روز یا شب اول ماه قمری خوابی را ببینید تعبیر ندارد و صحیح نیست، یا اگر  در دوم و سوم ماه خوابی را ببینید تعبیرش برعکس می‌شود و به همین ترتیب تمام روزهای ماه را فرموده‌اند و این روایت تا حدودی هم شایع شده و گسترش پیدا کرده است.
دقت کنید که چیز کمی نیست!... یعنی شما که دیشب خوابی را دیده‌اید با دانستن تاریخ دیشب، می‌توانید ادامه مطلب...
تعبیرها و اشتباه‌ها
همۀ ما در طول شب یا روز خواب‌هایی می‌بینیم که ممکن است درست و صادق بوده و معنایی را در خود داشته باشند یا اینکه بی‌معنا باشند.
علت خواب‌های بی‌معنا چیزهایی مثل ضعف یا پرخوری قبل از خواب و یا صدای محیط زمان خواب و یا حتی می‌تواند نتیجه تلقین شیطان باشد و فقط پیامبران و معصومین (علیهم السلام) هستند که تمام خواب‌هایشان درست و صادق بوده و حسابشان جدا است. حضرت امام صادق (علیه السلام) به مفضل که از ادامه مطلب...
تعبیر با کتاب
در این مقاله می‌خواهم در مورد این بنویسم که هر کسی می‌تواند بعضی از خواب‌ها را با کتاب تعبیر خواب، تعبیر کند. بنابراین اجازه دهید ابتدا تعریفی کلی و خلاصه از نحوۀ تعبیر خواب ارائه کنم.
خواب‌هایی که ما می‌بینیم یا می‌خواهند معنایی را به ما بفهمانند و یا خیر؛ حالا چرا بعضی از خواب‌ها می‌خواهند معنایی را بفهمانند ولی بعضی خیر؟... چون این سوال بحث دیگری است نمی‌خواهم دربارۀ آن صحبت کنم.
خود این خواب‌های بامعنا نیز اکثراً به صورت مثال ادامه مطلب...
مبارزه با فراموشی خواب
تحقیقات نشان داده است که همۀ افراد در طی خواب خودشان رویا می‌بینند (به جز در برخی بیماری‌های شدید روانی)، منتها خیلی‌ها آن‌ها را فراموش کرده و فکر می‌کنند که اصلاً رویایی ندیده‌اند. هر چند خیلی از این رویاها ممکن است جزء رویاهای بدون تعبیر باشند ولی به هر حال رویا بوده‌اند.
حال سوال این است که چطور خواب خود را فراموش نکنیم؟ چطور صحنه‌های خواب را خوب و روشن به یاد آوریم؟ برای رسیدن به این هدف راه‌های زیادی وجود ادامه مطلب...
دفع بلا با صدقه
احادیث و روایات و همچنین تجربیات بسیاری وجود دارد که خداوند متعال با صدقه قضا و قدر را تغییر می‌دهد. به عبارتی دیگر با صدقه می‌توان به خواست خدا از وقوع بلایا و حوادث جلوگیری کرد. زیرا خود خداوند قضا و قدر را معین کرده و فقط خود او می‌تواند آن را تغییر دهد (که یکی از عواملی که فرموده قضا و قدر را به خاطر آن تغییر می‌دهد همین صدقه دادن است). البته این یکی از آثار صدقه می‌باشد. ادامه مطلب...
رسیدن تعبیر به دیگری
این نکته را به خاطر داشته باشید که تعبیر خواب شما ممکن است به همان کسی که در خواب دیده‌اید نرسد و به شخص دیگری مربوط شود. در واقع تعبیر خواب شما کیلومترها با آن شخصی که در خواب دیده‌اید فاصله داشته باشد! تجربۀ خودم من از خواب‌هایم این بوده که در موارد خیلی خیلی خیلی کمی تعبیر خواب به همان افرادی رسیده که در خواب دیده‌ام (به طوریکه در اکثر موارد فقط یک درصد احتمال می دهم که تعبیر ادامه مطلب...
دفع بلا و گرفتاری
بعضی از خواب‌ها آینده را پیشگویی کرده و می‌گویند که بلا و مصیبت و گرفتاری در پیش است و یا اینکه عمل زشت یا گناهی را مرتکب خواهیم شد. اگر این خواب‌ها درست و اصطلاحاً صادقه باشند، در واقع از مقدرات الهی می‌گویند و چیزهایی که پیش‌بینی آن شده حتماً به وقوع می‌پیوندند.
ولی خداوند راه‌هایی را تعیین کرده که نگذارید آن بلایا به وقوع بپیوندند و در واقع مقدرات خدا تغییر کند. در اصل خود خدا مقدرات را بوجود آورده ادامه مطلب...
کلیپ و ویدیو
گریه های سوزناک (صابر خراسانی)
اشخاصی که در کلیپها مشاهده می کنید تعبیرگر خواب نیستند