حکایت آنکه اعتیادش را کشت و زنده شد | تعبیرستان
حکایت آنکه اعتیادش را کشت و زنده شدپزشکی و بهداشتدانستنیها
×
بستن

حکایت آنکه اعتیادش را کشت و زنده شد

وقتی دیدم در هفته نامه «سلامت» صفحه ای به راه افتاده که در آن از «بازگشت به زندگی» می گویند و افرادی را معرفی می کنند که توانسته اند با موفقیت و سربلندی به نبرد با مشکلات زندگی بپردازند، به نظرم رسید داستان زندگی یکی از مراجعان خودم را بگویم که به گمانم داستانی مثال زدنی است....
او پس از گذراندن بحران های فراوان بالاخره توانست اعتیادش را شکست دهد. همت والای او و توکل اش به منشأ آفرینش و امداد گرفتن از خداوند، او را نجات داد و به ساحل آرامش رساند. قصد من از نگارش داستان زندگی آن جوان، این است که بگویم شما هم می توانید. کافی است اراده کنید و از خداوند بخواهید تا یاری تان کند. همه ما درمانگران اعتیاد نیز دست شما را می فشاریم و آرزوی همه ما بازگشت شما به زندگی است.
من داستان زندگی این جوان را به روایت خودش برای تان می نویسم:
مادرم مُرد... این، کلام سرد و غریبانه خواهرم بود که مثل پتک خورد توی سرم. به درگاه اتاق تکیه داده بودم. خشک ام زده بود. پاهایم می لرزید و توان جلوتر رفتن نداشتم. خواهرم با نگاهی مات و خیره که گویی به هیچ جا نمی نگریست از کنارم گذشت و گفت: مادرم مُرد! بغض سنگینی در گلو داشتم و اشک از چشمان ام سرازیر بود. دایی و خانم اش توی اتاق بودند. دایی کنار پیکر بی جان مادرم که چادر سفید گل دارش سرش بود، نشسته بود و می گریست. دل ام می خواست چادر از رخ ماه اش کنار بزنم و او را ببوسم اما خجالت می کشیدم. احساس می کردم لیاقت این کار را ندارم. پسر خوبی برای اش نبودم. شوق دیدارش هر لحظه بیشتر می شد. دیگر تاب نیاوردم.
رفتم بالای سرش، دوزانو نشستم و به آرامی چادرش را کنار زدم. باز هم مهربانانه به من لبخند می زد و انگار می گفت: تنها نمی گذارمت ای بینوا پسر... ۶،۷ سالی بود که مادرم رنج بیماری را تحمل می کرد. یک سالی بیشتر از فوت پدرم نگذشته بود که فهمیدیم مادرمان مبتلا به سرطان پستان است. بعد از جراحی تا مدت ها با عوارض تاباندن اشعه و شیمی درمانی در عذاب بود اما به ندرت پیش می آمد که شکایت کند؛ مگر این یک سال آخر که درد استخوان امان اش را بریده بود. باور رفتن اش دشوار بود، هر چند که مدت ها بود می دانستیم امیدی به زنده ماند ن اش نیست. گرچه مرگ یقینی ترین واقعه زندگی هر کدام از ماست اما انگار هیچ وقت برای پذیرفتن آن آمادگی نداریم. مادرم همیشه صبور و قانع و سازگار بود و پدرم برعکس، همیشه شاکی از روزگار...
روزگار خوش ما زود سر آمد
پدرم کارگر کارخانه ای دولتی بود و مادر هم در خانه برای دوستان و در و همسایه خیاطی می کرد. اوضاع مالی مان بدک نبود. به قول قدیمی ها جوی آب باریکی داشتیم و با کم و زیاد سفره می ساختیم. ته دل مان خوش بود. با هم می گفتیم و می خندیدیم، اما زیاد طول نکشید. کارخانه خصوصی شد و پدرم و عده ای دیگر را مازاد بر نیاز تشخیص دادند. خسارتی دادند و اخراج شان کردند. تا یک سالی از محل همان خسارت می خوردیم اما پدرم نمی توانست کار مناسبی پیدا کند و کف گیرمان داشت به ته دیگ می خورد. خیلی عصبی و افسرده شده بود. دست و دل اش به هیچ کاری نمی رفت. یادم هست که نماز را از او یاد گرفتم.
برای نماز مغرب و عشاء اغلب مرا با خودش می برد به مسجد محله مان که حاج آقای خیلی مهربانی داشت و گاهی پدرم برای اش درددل می کرد اما کم کم انگار حوصله مسجد رفتن را از دست داده بود و حتی توی خانه هم نمازش را گاهی فراموش می کرد. هر چند که در ۴۵ سالگی برای کارگری چندان توان بالایی نداشت اما بیماری بیشتر عذاب اش می داد. گاهی صدای اش روی مادرم بلند می شد. چیزی که قبلا سابقه نداشت. پدرم صورت سفید و تپل نازی داشت. موهای اش خیلی قشنگ بود و همیشه شانه کرده و مرتب. هر چند لبا س های گران قیمت نداشت اما خیلی خوش تیپ بود و همیشه خیلی تمیز و اتو کشیده لباس می پوشید.
کم کم به سر و وضع اش بی توجه شده بود. چهره اش تیره شده و آن برق چشمان هم دیگر نبود. طولی نکشید که فهمیدیم پدرمان معتاد شده. مادرم از جیب پدرم کمی تریاک پیدا کرده بود. دعوا شد. سر مادرم داد و بیداد و سر آخر گریه و زاری و از پدرم هم ابتدا انکار و آخرش اقرار. خلاصه کلام، روزگار خوش ما زود به آخر رسیده بود.
وسوسه شوم
پدرم قول داد که دیگر مصرف نکند اما خیلی زود معلوم شد که نمی تواند. مادرم آن اوایل که متوجه اعتیاد پدرم شد کوتاه آمد و از او خواست که تریاک اش را در خانه بکشد، به این امید که ارتباط اش با هم پاتوقی هایش قطع شود. پدرم هم قبول کرد اما دیری نپایید که بوی تریاک باعث دردسر و آبروریزی شد. همسایه ها فهمیده بودند. پدرم هم به جای کشیدن، بیشتر به خوردن تریاک روآورد. یادم هست، پسر یکی از همسایه ها توی کوچه متلکی به پدرم گفت. آن وقت ها تقریبا ۱۴ ساله بودم و با آنکه آن پسر، ۴، ۵ سال بزرگ تر از من بود، با او گلاویز شدم.
از ته دل می خواستم له اش کنم، هر چند خودم از دست پدرم شاکی بودم اما تحمل اینکه کس دیگری بَد او را بگوید نداشتم. آن روز بعد از دعوا که برگشتم خانه، یک راست رفتم سراغ لباس های پدرم و تریاکی را که پیدا کردم، برداشتم می خواستم قایم کنم که پدرم نتواند مصرف کند. پدرم نفهمید یا اگر فهمید چیزی به من نگفت. مدتی آن را توی کمدم پنهان کرده بودم. نمی دانستم با آن چه کار کنم اما خیلی کنجکاو بودم که ببینم اثر آن چگونه است. به اندازه نوک سوزنی از آن خوردم و گرفتاری خودم تقریبا از همان جا شروع شد.
گرفتاری پدرم کم کم همه ما را بیمار کرده بود. خورا ک اش تریاک بود و یاد گرفت که از آن شیره تهیه کند و به تدریج به خوردن شیره روی آورده بود. ناهار و شام درست و حسابی نمی خورد و خیلی لاغر شده بود. وقتی خماری می کشید، اعصاب اش بدجور به هم می ریخت و با کمترین بهانه ای به همه ما پیله می کرد. خواهرم سر از مطب روان پزشکی درآورد و داروهای ضدافسردگی می خورد. مامان هم بدون تجویز دکتر قرص آرام بخش استفاده می کرد. من هم از نوک سوزنی تریاک، عدسی و نخودی از آن عادت کرده بودم.
بر باد رفته
طفلکی خواهرم از این قضایا خیلی صدمه خورد. آن زمان ها رابطه من و خواهرم که ۴ سال بزرگ تر از خودم بود خیلی خوب بود. با هم خیلی رفیق بودیم. درس اش خیلی بهتر از من بود و مخصوصا در ریاضی کمک ام می کرد. با همه ناراحتی هایی که حاصل بی کاری و اعتیاد پدر بود، با معدلی عالی دبیرستان را تمام کرد و بلافاصله در کنکور سراسری قبول شد و در رشته کامپیوتر یک دانشگاه دولتی در یکی از شهرهای شمال مشغول به تحصیل شد. وقتی رفت خوابگاه، تازه فهمیدم چه قدر به او وابسته بودم و چه قدر دل ام برایش تنگ می شود.
آن اوایل، آخر هفته ها می آمد تهران اما به تدریج سه ماهی یک بار می آمد. تابستان سال ۶۷ بود، چهار ترمی درس خوانده بود. مدتی بود که یکی از هم کلاسان اش که آدم باشخصیتی بود، پیشنهاد ازدواج داده بود. هر چند که خواهرم با وقاری که داشت سعی می کرد علاقه اش به او را از ما مخفی کند اما معلوم بود که او را دوست دارد. یک بار که پای تلفن با او صحبت می کرد به او دقت کردم. هر چند که رسمی و جدی صحبت می کرد اما چشمان اش چنان برقی می زد که قبلا ندیده بودم. از لبخندی که بر لب داشت می شد فهمید که خیلی خوشحال است. شرایط خواستگار خواهرم خیلی مناسب بود. خوش صحبت، خوش قیافه و قدبلند که در خانواده ای تحصیل کرده و به لحاظ مالی نسبتا مرفه بزرگ شده بود. شور و شعف خواهرم بی سابقه بود و او که سال آخر دبیرستان، افسردگی داشت؛ بعد از قبولی دانشگاه و خاصه بعد از آشنایی با آن جوان، سرزنده و شاداب شده و داروهایش قطع شده بود. انگار که شور زندگی و امید به آینده در وجودش موج می زد.
سرانجام روز خواستگاری فرارسید. خانه را حسابی آب و جارو کردیم. به سر و وضع پدر هم خیلی رسیدگی شد که روبه راه باشد تا به او شک نکنند. خواستگار خواهرم به همراه پدر، مادر و عمه اش آمدند. از طرف ما هم علاوه بر پدر و مادرمان، دایی هم بود. دایی که خدا خیرش بدهد هر چند که دل خوشی از پدرم نداشت اما بعد از بی کاری پدر هر چه از دست اش برمی آمد، کرد. چند روز قبل از خواستگاری، نقاش فرستاد که تمام در و دیوار را نونوار کردند. روز خواستگاری هم میدان دار خوبی بود که جبران کم حرفی پدرم و سادگی مادرم را بگیرد. ۲ ساعتی بیشتر گفتگو کردند. از چشم من همه چیز درست پیش می رفت. در مورد مهریه، تاریخ عقد و عروسی و تقریبا همه چیز صحبت کردند و با وجود اختلاف سلیقه هایی که داشتند تقریبا به تفاهم رسیدند و با خوبی و خوشی خداحافظی کردند و رفتند.
طی چند روز بعد از آن، برخلاف روز های گذشته که خواستگار خواهرم مرتب تلفن می کرد، خبری از او نشد؛ آن قدر که خواهرم نگران حال او شد و خودش تماس گرفت و متوجه شد که ایشان بیمار شده و سراحوال نبوده و به همین خاطر تلفن نکرده. خواهرم چند بار دیگر هم برای احوال پرسی تماس گرفت اما گویا از آن سوی خط، شوقی برای گفتگو احساس نمی کرد. تقریبا یک هفته ای از روز خواستگاری می گذشت که با اصرار خواهرم قرار ملاقاتی گذاشتند. خواهرم مثل ناخدایی که کشتی امیدش غرق شده بود، به خانه برگشت. بدون آنکه کلامی بگوید رفت توی اتاق و در را روی خودش قفل کرد و... گریست. به رغم اصرار و کنجکاوی ما، تا فردای آن روز که خواهرم در اتاق اش را باز کرد، ما تحمل کردیم تا بفهمیم چه اتفاقی افتاده است. گویا خواستگار خواهرم در جواب به شک و گمان ها و سوالات پی در پی او ناگزیر لب به اعتراف گشوده بود که عمه اش به وضع پدرم مشکوک شده بود و در مورد ما از در و همسایه تحقیق کرده اند و به اعتیاد پدرم پی برده اند و با ازدواج آنها مخالفت کرده اند.
طی چند روز بعد، خواستگار خواهرم چند بار تماس گرفت اما خواهرم راضی به صحبت با او نشد. یکباره ساکت شده بود و دایم توی فکر بود. از همان تابستان دوباره داروهای ضدافسردگی اش را شروع کردیم. خیلی دوست اش داشتم و تحمل غصه دار بودن اش برایم واقعا سخت بود. هر کاری می کردم که خوشحال اش کنم، موفق نمی شدم. با شروع سال تحصیلی جدید رفت به شمال اما هنوز یک ماه نگذشته بود که برگشت. تمام وسایل اش را هم برده بود. گفت که دیگر نمی خواهد دانشجو باشد. یک مرتبه دانشگاه را رها کرد. می گفت: «درس بخوانم که چه؟ همه این لیسانس ها و دکترها و مهندس ها عمرشان را تلف می کنند ! حوصله اش را ندارم. یک شرکت کامپیوتری هست که حقوق خوبی می دهد، می خواهم آنجا مشغول کار بشوم.»
دکتر اعصاب اش را عوض کردیم و از داروهای جدید هم نتیجه ای حاصل نیامد. تصمیم اش را گرفته بود. فکر کنم فضای دانشگاه و دیدار خواستگار پیشین احساس سرشکستگی در قبال او به همراه حرف و حدیث های دخترانه خوابگاه برای اش سنگین بود. اصلا دوست نداشت درمورد خواستگارش و دانشگاه هیچ حرفی بزند. فقط یک بار از دهن اش پرید و از من پرسید: «اگر تو واقعا عاشق دختری بودی و می فهمیدی پدرش معتاد است، حاضر می شدی از او دل بکنی؟»
خانه عنکبوت
در این ۵، ۶ سالی که از ترک تحصیل خواهرم می گذشت، اوضاع زندگی مان به مراتب بدتر شده بود. خواهرم که در یک سکوت قبرستانی فرو رفته بود.یا سرکارش بود و یا در خانه خواب بود. با هیچ کس حرف نمی زد، حتی دوست و رفیق تلفنی هم نداشت. پدرو مادرم هم کارشان از دعوا و مرافعه گذشته بود و به طور دایم با هم قهر بودند. دیگر کاری به کار هم نداشتند. در این فاصله من دیپلم گرفتم. به دلیل صاف بودن کف پای ام از سربازی معاف بودم. اوضاع مالی خانه هم اصلا خوب نبود. پدرم کار نمی کرد یا اگر چند روزی سرکار می رفت و دستمزدی می گرفت تنها خرج عمل خودش را درمی آورد. حقوق خواهرم و حق الزحمه خیاطی های مادرم هم کفاف زندگی ما را نمی کرد.
باید سرکار می رفتم تا حداقل بتوانم خرج خودم را درآورم اما پیدا کردن کار آسان نبود. دستمزدها خیلی پایین بود. عاقبت دایی ام کمک کرد و در رستوران خودش کاری به من داد. حقوق مناسبی برایم در نظر گرفت. با اینکه سرکار می رفتم، باز هم احساس پوچی می کردم. انتظاری که از زندگی داشتم چیز دیگری بود. گاهی با خودم فکر می کردم: «تو هیچی نیستی جز یک تماشاچی بی خاصیت. کاری از دست ات برنمی آید. برای خانواده ات که هیچ؛ برای خودت هم نمی توانی کاری بکنی.» طی این چند سال، مصرف تریاک من بیشتر شده بود. دیگر مثل اوایل اعصاب ام را آرام نمی کرد. دنبال یک چیزی می گشتم که قوی تر از آن باشد و گران هم درنیاید. چند بار که خیلی ناراحت بودم از یکی از دوستان ام هرویین گرفتم، کشیدم. می فهمیدم که مشکلات من با این چیزها درست نمی شود اما حداقل احساس بهتری پیدا می کردم.
راه دیگری بلد نبودم. فاصله این زندگی که داشتم با آنچه حق خودم از زندگی می دانستم خیلی زیاد بود و بدتر اینکه هیچ امیدی برای پرکردن این فاصله نداشتم. می گویند بدبخت کسی است که احساس بدبختی کند و مخدر به من کمک می کرد این احساس را نداشته باشم. من دوست نداشتم واقعیت زندگی ام را باور کنم و او کمک می کرد که نبینم، نشنوم و درک نکنم.
پدرم وقتی مُرد...
عاقبت طاقت مادرم تمام شد و روزی رسید که پدرم را به خانه راه نداد. هر چه در زد، کسی باز نکرد. چند ناسزا از پشت درخانه نثارمان کرد و رفت؛ رفتنی که بازگشتی نداشت. شنیدیم که کارتون خواب و تزریقی شده. دیگر او را ندیدم تا نزدیک دو سال بعد که در صبح یک روز سرد زمستانی از پزشکی قانونی تلفن زدند که برای شناسایی جسدی مراجعه کنیم. من رفتم و آنچه از او باقی مانده بود، دیدم. تصویری که هرگز از خاطرم نخواهد رفت. اینکه آدمی بزند توی سرآدم دیگری کار خوبی نیست اما فکر کنم گاهی خوب است و حتی لازم است که خدا محکم بکوبد توی سر آدم. آدمی که خواب است را باید تکانی داد تا بیدار شود. از آن روز می دانستم که باید از هرویین فاصله بگیرم اما متاسفانه فقط چند ماه توانستم و این بار به تزریق آن روآوردم. پنج ماه بیشتر از فوت مادرم نگذشته بود که تکان دیگری خوردم.
کاش آن شب نحس کمی زودتر به خانه آمده بودم. نزدیک نیمه های شب بود که خرامان به سوی خانه قدم می زدم. از دور متوجه همهمه ای توی کوچه خودمان شدم. انگار آتشی وسط کوچه روشن کرده بودند و در اطراف آن ولوله ای بود. چند نفری دور آتش جلو و عقب می رفتند، مثل اینکه سعی داشتند آتش را خاموش کنند. چند قدم جلوتر دیدم که با کوبیدن پتو روی آتش می خواهند آن را خاموش کنند. بوی بدی می آمد و دود فضای کوچه را پر کرده بود. نزدیک تر که رسیدم، آتش خاموش شده بود. اول نفهمیدم اما قدری بعد متوجه شدم که نگاه بچه محل ها و همسایه ها خیره به من است. یکی آمد از بغل دست ام را گرفت و گفت: «جلوتر نرو، نگاه نکن. حال ات بد می شود.» گفتم: «چه طور، مگه چی شده؟» مِن و مِن می کرد، مثل اینکه سخت اش بود، حرف بزند. باز پرسیدم: «بگو چی شده، منظورت چیه؟» گفت: «خواهرت.» گفتم: «خواهرم چی؟» گفت: «خواهرت، خواهرت خودش را خلاص کرد.» چند لیتر بنزین و یک کبریت ناقابل! به همین سادگی به زندگی اش خاتمه داد و یک دنیا خاطره و عاطفه را به همراه خود به عمق قبری تاریک و سرد سپرد. من و خواهرم هر دو خودمان را سوزانده بودیم اما من چه راه طولانی و سختی را برای سوزاندن خود رفته بودم و او چه قدر سریع این کار را کرد. مسیر او بازگشتی نداشت ولی آیا من می توانستم بازگشتی به زندگی داشته باشم؟
تو مگو ما را بدان شه بار نیست
با کریمان کارها دشوار نیستبعد از آن همه مصیبت، مرگ پدر، مادر و خواهرم، هیچ کس آینده خوبی برای من پیش بینی نمی کرد. اقوام و دوستان کمابیش از اعتیاد من آگاه بودند ولی به روی من نمی آوردند. همه فکر می کردند که اعتیادم روزی مرا همچون پدرم از پای در خواهد آورد. خودم هم باور نداشتم که روزی بتوانم ترک کنم. ترس و نگرانی عمیقی نسبت به آینده ام داشتم و ناکامی پدرم در ترک اعتیادش مرا هم ناامید کرده بود. فوت مادر و به فاصله پنج ماه از آن خودکشی خواهرم ضربات مهلکی بود که مرا به خود آورد. بدجور تنها شده بودم و باید فکری به حال خودم می کردم. مطمئن بودم آنچه به آن نیاز دارم مواد نیست. مواد جز غفلت و فراموشی و فریب، تحفه ای برایم به ارمغان نیاورده بود. به چیزی نیاز داشتم که حقیقتی در آن باشد. فریب ام ندهد و بتوانم به آن اعتماد بکنم تا تکیه گاه ام باشد.
در جستجوی آن بودم که معنا و هویتی برای زندگی ام پیدا کنم. شنیده بودم کریمی آن بالاها نشسته که اگر از ته دل بخوانیم اش اجابت می کند. با خودم گفتم: «خدا را چه دیدی! شاید دل سپردیم و شاید در آغوش گرم اش به آرامش رسیدیم.» پس خواستم که او را تنها او را از ته دل بخوانم. یکی از بهترین شب های زندگی ام، شبی بود که تا سپیده دم نشستم و با خدای خودم درددل کردم. چشمان ام تا خود صبح بارانی بود. انگار با من حرف می زد. به من گفت: «من تو را در این دنیا به حال خود رها نکرده بودم. هرگز تنهایت نگذاشته بودم. خودت فراموش ام کردی. خودت بین مان جدایی انداختی. زودتر از اینها منتظرت بودم. چرا دیر آمدی؟»
در دل تو مهر حق چون گشته نو
هست حق را بی گمان مهری به تودیگر احساس تنهایی نمی کردم. درک کردم که کوتاهی از خودم بوده. به آستان کبریایی اش دست دعا برداشتم و گفتم: «خدایا! به لطف و کرم بی پایان ات، این بنده حقیر سراپاتقصیرت را ببخش و مرا به راه راست خودت هدایت کن...»
از همان روز برای درمان خودم اقدام کردم. چندان آسان نبود اما مصمم بودم که بیدار شوم. تحمل بیدار ماندن را داشته باشم. با نیرویی که از درک رفاقت با خدا می گرفتم، سختی ها را بر خود هموار کردم. از آن زمان ۷ بهار است که اعتیاد خود را ترک کرده ام. در این مدت خیلی چیزها در زندگی من تغییر کرده که تمام آنها را مدیون خدای ام هستم. بعد از فوت خواهرم، خانه مادری را اجاره دادیم و من به طبقه دوم منزل دایی، پیش مادربزرگ ام نقل مکان کردم. به این ترتیب هم از حال و هوای ماتم زده آن خانه خلاص شدم و هم کمک به مادربزرگ ام احساس خوبی از مفید بودن در من ایجاد کرد. با تشویق های دایی ام، کنکور دادم و در دانشگاه قبول شدم. خرج دانشگاه از محل اجاره خانه مادری، تامین شد و سال ۸۷ لیسانس ام را گرفتم.
حین تحصیل در رستوران دایی هم مشغول به کار بودم. کار رستوران رونق زیادی گرفته و دایی هم با اعتمادی که به من دارد تمام حساب و کتاب آنجا را به من سپرده و وقت بیشتری برای خانواده اش می گذارد. سال گذشته علاوه بر کار به سختی درس خواندم و در آزمون کارشناسی ارشد هم شرکت کردم. ان شاءا... پذیرفته شوم و بتوانم امسال سر کلاس های فوق لیسانس ام بنشینم. راستی، قرار است تابستان امسال با یکی از هم کلاسی هایم ازدواج کنم. آرزو می کنم پدر خوبی برای فرزندان ام باشم.



دکتر سیدمحمدعلی حریرچیان
روزنامه سلامت ( www.salamat.ir )

تاریخ ارسال: 1390/01/11


نظر شما چیست؟

کد امنیتی شکل بالا در کادر زیر درج شود

برای مشاهده و استفاده از فرم می بایست جاوااسکریپت بر روی مرورگر شما فعال باشد.

 
تعبیر خواب
تعبیر با تقویم
روایتی از قول امام جعفر صادق (علیه السلام) هست که می‌فرمایند مثلاً اگر در روز یا شب اول ماه قمری خوابی را ببینید تعبیر ندارد و صحیح نیست، یا اگر  در دوم و سوم ماه خوابی را ببینید تعبیرش برعکس می‌شود و به همین ترتیب تمام روزهای ماه را فرموده‌اند و این روایت تا حدودی هم شایع شده و گسترش پیدا کرده است.
دقت کنید که چیز کمی نیست!... یعنی شما که دیشب خوابی را دیده‌اید با دانستن تاریخ دیشب، می‌توانید ادامه مطلب...
تعبیرها و اشتباه‌ها
همۀ ما در طول شب یا روز خواب‌هایی می‌بینیم که ممکن است درست و صادق بوده و معنایی را در خود داشته باشند یا اینکه بی‌معنا باشند.
علت خواب‌های بی‌معنا چیزهایی مثل ضعف یا پرخوری قبل از خواب و یا صدای محیط زمان خواب و یا حتی می‌تواند نتیجه تلقین شیطان باشد و فقط پیامبران و معصومین (علیهم السلام) هستند که تمام خواب‌هایشان درست و صادق بوده و حسابشان جدا است. حضرت امام صادق (علیه السلام) به مفضل که از ادامه مطلب...
تعبیر با کتاب
در این مقاله می‌خواهم در مورد این بنویسم که هر کسی می‌تواند بعضی از خواب‌ها را با کتاب تعبیر خواب، تعبیر کند. بنابراین اجازه دهید ابتدا تعریفی کلی و خلاصه از نحوۀ تعبیر خواب ارائه کنم.
خواب‌هایی که ما می‌بینیم یا می‌خواهند معنایی را به ما بفهمانند و یا خیر؛ حالا چرا بعضی از خواب‌ها می‌خواهند معنایی را بفهمانند ولی بعضی خیر؟... چون این سوال بحث دیگری است نمی‌خواهم دربارۀ آن صحبت کنم.
خود این خواب‌های بامعنا نیز اکثراً به صورت مثال ادامه مطلب...
مبارزه با فراموشی خواب
تحقیقات نشان داده است که همۀ افراد در طی خواب خودشان رویا می‌بینند (به جز در برخی بیماری‌های شدید روانی)، منتها خیلی‌ها آن‌ها را فراموش کرده و فکر می‌کنند که اصلاً رویایی ندیده‌اند. هر چند خیلی از این رویاها ممکن است جزء رویاهای بدون تعبیر باشند ولی به هر حال رویا بوده‌اند.
حال سوال این است که چطور خواب خود را فراموش نکنیم؟ چطور صحنه‌های خواب را خوب و روشن به یاد آوریم؟ برای رسیدن به این هدف راه‌های زیادی وجود ادامه مطلب...
دفع بلا با صدقه
احادیث و روایات و همچنین تجربیات بسیاری وجود دارد که خداوند متعال با صدقه قضا و قدر را تغییر می‌دهد. به عبارتی دیگر با صدقه می‌توان به خواست خدا از وقوع بلایا و حوادث جلوگیری کرد. زیرا خود خداوند قضا و قدر را معین کرده و فقط خود او می‌تواند آن را تغییر دهد (که یکی از عواملی که فرموده قضا و قدر را به خاطر آن تغییر می‌دهد همین صدقه دادن است). البته این یکی از آثار صدقه می‌باشد. ادامه مطلب...
رسیدن تعبیر به دیگری
این نکته را به خاطر داشته باشید که تعبیر خواب شما ممکن است به همان کسی که در خواب دیده‌اید نرسد و به شخص دیگری مربوط شود. در واقع تعبیر خواب شما کیلومترها با آن شخصی که در خواب دیده‌اید فاصله داشته باشد! تجربۀ خودم من از خواب‌هایم این بوده که در موارد خیلی خیلی خیلی کمی تعبیر خواب به همان افرادی رسیده که در خواب دیده‌ام (به طوریکه در اکثر موارد فقط یک درصد احتمال می دهم که تعبیر ادامه مطلب...
دفع بلا و گرفتاری
بعضی از خواب‌ها آینده را پیشگویی کرده و می‌گویند که بلا و مصیبت و گرفتاری در پیش است و یا اینکه عمل زشت یا گناهی را مرتکب خواهیم شد. اگر این خواب‌ها درست و اصطلاحاً صادقه باشند، در واقع از مقدرات الهی می‌گویند و چیزهایی که پیش‌بینی آن شده حتماً به وقوع می‌پیوندند.
ولی خداوند راه‌هایی را تعیین کرده که نگذارید آن بلایا به وقوع بپیوندند و در واقع مقدرات خدا تغییر کند. در اصل خود خدا مقدرات را بوجود آورده ادامه مطلب...
کلیپ و ویدیو
از خدا طلبکاری (حجت الاسلام دارستانی)
اشخاصی که در کلیپها مشاهده می کنید تعبیرگر خواب نیستند