استعداد عضلانی و توارث | تعبیرستان
تعبیرستان
استعداد عضلانی و توارثبدنسازی و آمادگی جسمانیورزشیدانستنیها

استعداد عضلانی و توارث

 
استعداد، در این مورد به توانائی ساخت عضله و افزایش قدرت که تنها به وسیله معیارهای پیشین و آن هم تا یک محدوده معین می توان آن را قضاوت نمود اطلاق می شود.
با این وجود استعداد سایز عضلانی افراد معمولی به مراتب خیلی بیشتر از سایز عضلانی حال حاضرشان می باشد. به همین دلیل هر مردی که از سلامتی بدنی برخوردار باشد می تواند به سطحی از رشد و قدرت عضلانی دست یابد که اکثر دکترها آن را نمی پذیرند. یعنی عکس قبل و بعد این افراد این قدر با یکدیگر فرق می کند و قبول آن برای اکثر دکترها سخت می باشد. به هر حال حداقل درصد قابل قبولی از همین مردان معمولی توانائی افزایش سایز عضلانی بسیار زیادی دارند.
بین سایز عضله و قدرت آن ارتباط مستقیمی وجود دارد. بدین معنا که ماکزیمم قدرت تولید شده باعث ماکزیمم رشد در عضلات می شود. اما از آنجاکه این نکته از اهمیت بسیار بالائی برخوردار بوده و نکته ای هم هست که به طور معمول توسط اکثر اشخاص در تمرینات با وزنه اشتباه فهمیده شده. به همین دلیل در این بخش سعی می کنیم با پرداختن به جزئیات در این خصوص به فهم بهتر این ارتباط بپردازیم. اکثر افرادی که با وزنه سروکار دارند معتقدند که سایز عضله هیچ ارتباطی (یا لااقل کمترین ارتباط) با قدرت عضله ندارد. که البته در نگاه اول شاید این طور به نظر برسد که این باور شواهد زیادی هم دارد.
برای مثال: ۱. بعضی افراد با دور بازوی ۳۶ سانت قادر هستند وزنه به مراتب سنگین تری را در حرکاتی مثل جلوبازو پرس سینه در قیاس با افرادی که دارای دور بازوی ۴۰ سانت هستند بلند کنند.
۲. تقریباً تمامی وزنه بردارهای سطح بالا (جهانی) در قیاس با بدنسازهای سطح پیشرفته از سایز عضلانی پائین تری برخوردار می باشند. ولی در عوض و با وجود عضله کوچک تر از قدرت خیلی بیشتری برخوردار هستند.
۳. اکثر افرادی که دارای حجم عضلانی خیره کننده ای هستند در آن حدی که ظاهرشان نشان می دهد قوی نیستند. اکثر موارد فوق را می توان به وسیله یک جمله کوتاه پاسخ داد و آن هم اینکه هیچ اصل معتبری برای مقایسه قدرت یک شخص با شخص دیگر وجود ندارد.
بیائید موارد فوق را به صورت تک تک مورد بررسی قرار دهیم.
۱. با در نظر گرفتن یک طول مشخص در ساختار عضلانی، حجم بازوی یک مرد با دور بازوی ۴۰ سانتی متر در قیاس با یک مرد با دور بازوی ۳۶ سانتی متر دوبرابر بزرگ تر می باشد در صورتی که موارد دیگر همگی با یکدیگر برابر باشند. پس توانائی تولید بازوی بزرگ تر تقریباً دوبرابر بازوی کوچک تر خواهد بود. اما این مسئله از این قاعده پیروی نمی کند که بازوی بزرگ تر حتماً بایست دوبرابر قوی تر و قدرت بلند کردن وزنه دوبرابر را داشته باشد.
اگر فرد با بازوی ۳۶ سانتی متر از مزیت کوتاه بودن طول ساعد برخوردار باشد و فرد با بازوی ۴۰ سانت این مزیت را نداشته باشد و طول ساعدش بلند باشد آن موقع است که (برای مثال در حرکت جلوبازو) وزنه در فرد با طول دست بلندتر مسافت به مراتب بیشتری را بایست طی کند و به همین خاطر و به رغم داشتن حجم عضلانی بیشتر نیاز به قدرت بیشتری نیز دارد.
در ضمن طول ساعد جدای از تأثیر آن به عنوان یک فاکتور اهرم بندی (لنگر وزنه) به لحاظ نقطه اتصال (مفصل) و زاویه فشار وارده به آن نیز بسیار تأثیرگذار می باشد و همین فاکتورها هستند که نقش اساسی در اندازه گیری افزایش و یا کاهش قدرت دارند.
حتی اگر یک مرد با دور بازوی ۳۶ سانت را بخواهید پس از مدتی و رسیدن دور بازویش به ۴۰ سانت مقایسه کنید باز فاکتور اهرم بندی (لنگر) مثل زمانی نخواهد بود که فرد دارای دور بازوی ۳۶ سانتی متر بوده و زاویه فشار نیرو به طور ناخواسته و برخلاف میل فرد تغییر می نماید.
این حالت به این دلیل ظاهر می شود که عضله تنها با ضخیم شدن بر حجم اش افزوده می شود. و از آنجا که عضله به طور کل تنها در یک مسیر رفتی برگشتی تولید قدرت می نماید، کشش وارده در یک خط مستقیم به دلیل افزایش حجم عضلانی حاصل تمرین پیدا می کند که به سمت خارج حرکت کند. و حجم عضلانی که جابه جا شده به دلیل قرارنداشتن در موقعیت قبلی دیگر توانائی کشش در مسیر قبلی را نخواهد داشت. و بدین ترتیب زاویه کشش تغییر می نماید و همین مسئله باعث کاهش راندمان (بازدهی) تولید و علی الخصوص در قوی ترین بخش از دامه حرکت می شود. افزایش قدرت قابل اندازه گیری در برخی موارد و در بعضی از موقعیت ها قابل تولید می باشد. اما به طور کل جابه جائی زاویه کشش که به دلیل افزایش حجم عضلانی ایجاد شده میزان بازدهی را کاهش خواهد داد. در نتیجه اگر یک مرد دور بازوی خود را از ۳۶ سانت به ۴۰ سانت برساند میزان افزایش قدرت او در حرکت جلوبازو دقیقاً متناسب با حجم عضلانی او دوبرابر بیشتر شده است و عضلاتش و توانائی تولید قدرت دوبرابر را هم دارند. ولی باز توانائی بلندکردن وزنه دوبرابر سنگین در حرکت جلوبازو برای او مقدور نخواهد بود. چون درصدی از این قدرت افزوده به دلیل تغییر در زاویه کشش (مفصل) به هدر می رود.
۲. یکی از اصلی ترین دلایل قوی بودن قهرمانان وزنه برداری داشتن فاکتور اهرم بندی بهتری است که به آنها کمک می کند تا بتوانند وزنه های خیلی سنگین را بلند کنند و به همین خاطر نیاز آنچنانی به داشتن حجم عضلانی بالا برای بلند کردن وزنه های خیلی سنگین ندارند. البته از رشته وزنه برداری می توان به عنوان یک هنر نیز یاد کرد (مثل هنرهای رزمی) چون در این ورزش جدای از نیاز به قدرت زیاد فرم اجراء حرکت، سرعت و فاکتورهای بسیار زیاد دیگری هرکدام به نوبه خود مؤثر و تأثیرگذار می باشند.
در ضمن حجم عضله حتی به رغم اختصاصی بودن آن نیز به تنهائی در این افراد بسیار مهم و حائز اهمیت می باشد.
۳. یک بدنساز به معنای واقعی حجیم هم عمدتاً ماحصل فاکتور اهرم بندی خودش می باشد که البته باید از آن به عنوان یک فاکتور اهرم بندی (لنگر) نام برد. در این قبیل موارد یک حجم عضلانی بسیار زیاد تنها برای بلند کردن یک وزنه معمولی مورد نیاز می باشد.
زمانی که این مسئله کاملاً فهمیده شد به کارگیری آن کاملاً واضح خواهد بود. بدنسازی که خواستار افزایش حجم عضلانی است تواماً می بایست در جهت افزایش قدرت نیز تلاش نماید و با دانستن این نکته که افزایش قدرت لااقل افزایش حجم عضلانی متناسب با آن را دارد و یک وزنه بردار می بایست در جهت افزایش سایز عضلات مورد نیاز در آن رشته با دانستن این نکته که افزایش سایز در آن عضلات در نتیجه افزایش قدرت حتی به میزان نامتناسب آن تلاش کند.
مواردی همچون طول استخوان، نقاط اتصال (مفصل ها) و غیره به وسیله فاکتورهای موروثی تعیین می گردند که البته بیشتر آنها هم غیرقابل تغییر هستند و اگر هم تغییری بتوان در آنها ایجاد کرد این تغییر بیشتر برخلاف خواست ما خواهد بود.
تفاوت های فوق حداقل باعث شده که این دو گروه (بدنسازها و وزنه بردارها) در یک روند تدریجی از یک دیگر دور شوند.
بنابراین این مسئله خیلی طبیعی به نظر می رسد که یک مرد با حجم و سایز عضلانی زیاد توسط یک مرد با سایز به مراتب کوچک تر در یک نبرد قدرت شکست بخورد و به همین خاطر هم این مسئله خیلی عادی شده که یک فرد با سایز پائین به عضلات حجیم یک بدنساز به عنوان عضلات بی مصرف و نمایشی بنگرد.
بدین ترتیب و براثر این دورشدن از یکدیگر هر دو رشته تا حدودی آسیب دیده اند. به دلیل اینکه شیوه تمرینی هر کدام به تدریج به یک نوع اختصاصی برای هر کدام درآمده، در صورتی که نه بدنسازها و نه وزنه بردارها این نکته را تشخیص نداده اند که هر دو می بایست جدای از استیل و فرم حرکتی مختص به خودشان با یک شیوه ای تمرینی همانند به تمرین بپردازند.
برخی ازا افراد می توانند به سادگی بر حجم عضلانی شان بیفزایند و برخی دیگر هم قادر هستند به میزان زیادی بر قدرت شان بیفزایند. اما تعداد آنهائی که قادر هستند هر دو فاکتور (حجم و قدرت) را افزایش دهند خیلی کم می باشند. با تمام این وجود شیوه ای تمرینی می بایست جداث از تفاوت های فرد و هدف آتی در تمام موارد فوق می بایست یکسان در نظر گرفته شود. شما نمی توانید استعداد خود را تغییر دهید اما آیا این را می دانید شاید این موضوع برای خیلی از افراد جالب توجه باشد که شواهد اخیری که به دست آمده دال بر این است که بهترین سن (به طور میانگین) برای افزایش حجم عضلانی و قدرت، سن ۳۲ سالگی می باشد. بنابراین برای اکثریت هنوز دیر نشده است.



مجله دانش ورزش

تاریخ ارسال: 1390/01/11


نظر شما چیست؟

کد امنیتی شکل بالا در کادر زیر درج شود

برای مشاهده و استفاده از فرم می بایست جاوااسکریپت بر روی مرورگر شما فعال باشد.

×
بستن