آموزش خلبانی | تعبیرستان
بخشهای تعبیرستان
جستجو
آموزش خلبانیهوا - فضافنی و مهندسیعلم و فناوریدانستنیها

آموزش خلبانی

روشنائی فرودگاه
بالارفتن تجربه پروازی به زودی شما را از پرواز در روز به سوی پرواز در شب سوق می دهد به این ترتیب مشاهده خواهید کرد که روشنائی فرودگاه ها به هم شبیه هستند. فرودگاه هائی که به سیستم روشنائی برای عملیات شبانه مجهز شده اند از رنگ های مصوبه اف ای ای استفاده می کنند. این امر در کلیه فرودگاه ها اجرا می شود.
چراغ چشمک زن فرودگاه
در شب چراغ چشمک زن فرودگاه برای هدایت خلبانان به سوی فرودگاه های مجهز به سیستم روشنائی به کار می رود. این چراغ ها ممکن است از نوع قدیمی (گردان) و یا نوع جدید (چشمک زن) باشد، ولی در هر صورت کاربرد هر دو یکی است. اگر ارتفاع شما به اندازه کافی بالا و دید هم خوب باشد، چراغ چشمک زن فرودگاه از مسافت هائی طولانی قابل رؤیت خواهد بود از نحوه ترکیب رنگ روشنائی چراغ چشمک زن فرودگاه، می ةوان فرودگاه (نظامی و غیر نظامی) را نیز تشخیص داد. در شرایط عادی اجرء عملیات پروازی در فرودگاه های نظامی برای شما مجاز نمی باشد. چراغ چشمک زن فرودگاه های غیرنظامی واقع در خشکی به طور یک در میان چشمک های سفید و سبز است. در فرودگاه های نظامی دو چشمک سفید پشت سر هم و یک چشمک سبز وجود دارد.
فرودگاه های آبی به وسیله چراغ چشمک زن با چشمک های زرد و سفید مشخص می شوند. چراغ چشمک زن با چشمک های زرد و سفید مشخص می شوند. چراغ چشمک زن فرودگاه های مخصوص هلی کوپتر با رنگ های متوالی سبز و زرد و سفید چشمک می زند.
چراغ چشمک زن فرودگاه ها معمولاً از غروب تا طلوع آفتاب روشن است و معمولاً در روز چراغ چشمک زن فرودگاه خاموش است مگر آنکه ارتفاع سقف ابر پائین تر از ۱۰۰۰ فوت و دید زیر یک مایل زمین باشد (حداکثر شرایط برای پروازهای (VFR ضمناً باید به خاطر بسپارید به خاطر اینکه وضعیت جوی همیشه زیر شرایط VFR است، امکان دارد چراغ چشمک زن فرودگاه را روشن نکنند.
سیستم های روشنائی تقریب
برای کمک به خلبانان، درانتقال از حالت پرواز با دستگاه به حالت پرواز را دید، فرودگاه ها به سیستم های پیچیده روشنائی تقریب مجهز شده اند. این سیستم های روشنائی تقریب که گاهی از ۳۰۰۰ فوت مانده به ابتدای باند ادامه می یابند، به خلبانانی که مشغول انجام عملیات با دید VFR در شب هستند، کمک می کنند تا خود را در موقعیت مناسبی برای تقریب به باند قرار دهند. باندهای ویژه تقرب دقیق مجهز به پیچیده ترین سیستم های روشنائی تقرب هستند. سیستم ها دارای چراغ های چشمک زنی هستند که توالی چشمک زدن آنها مانند توپی نورانی است که به سرعت به طرف باند در حرکت است و در نزدیکی باند چراغ های بیشتری شما را به طرف منطقه نشستن هدایت می کند. البته برای باندهای ویژه تقرب غیر دقیق چراغ های تقرب ساده تری در نظر گرفته می شود. و تنها سیستم روشنائی در باندهای ویژه پرواز با دید VFR ممکن است چراغ های شیب نمای بصری باشند.
شیب نمای بصری
شب نماهای بصری، سیستم های روشنائی ویژه ای هستند که هنگام تقرب، موقعیت شما را نسبت به شیب فرود مطلوب نشان می دهند. چراغ های نشان دهنده این سیستم در طرفین باندهای ساده و یا باندهای ویژه تقرب با دستگاه قرار دارند و می توان از آنها برای تقرب ذر شب و یا روز استافده کرد. یکی از متداول ترین انواع آنکه در فرودگاه ها نصب می شود VASI و به عبارت دقیق تر Visual Apporach Slope Indicator می باشد.
نحوه آرایش چراغ های VASI متفاوت است و ممکن است دو یا سه ردیفه باشد. سیستم دو ردیفه که در اصطلاح به ردیف دوم، ردیف دور می گویند، معمولاً شامل ۲ یا ۴ و یا ۱۱ لامپ می باشد. مسیر فرود VASI به گونه ای طراحی می شود که فاصله مطمئن از موانع را تا فاصله ۴ مایلی از ابتدای باند و در محدوده ۱۰ درجه از طرفین امتداد محور میانی باند، تأمین کند. وقتی که برای تقرب به باند از سیستم VASI استفاده می کنید، تا زمانی که هواپیمای شما در امتداد باند قرار نگرفته است نباید ارتفاع کم کنید. وقتی می خواهید در یک فرودگاه که دارای سیستم VASI است فرود بیایید برابر مقررات تا زمانی که به ارتفاع مناسب برای یک نشستن بی خطر نرسیده اید، باید در ارتفاعی بالاتر از مسیر فرود تقرب کنید .سیستم VASI دو ردیفه شما را به منطقه نشستن باند هدایت می کند و هواپیما روی یک مسیر بی خطر را نشان می دهد. . چراغ های هر ردیف این سیستم نسبت به زاویه فرود شما ممکن است سفید و یا قرمز باشند و در شب از فاصله ۲۰ مایلی قابل دیدن هستند. اگر هر دو ردیف چراغ ها سفید باشند، ارتفاع شما خیلی زیاد است و اگر هر دو قرمز باشند، خیلی پائین تر از مسیر فرود قرار دارید. برای اینکه چگونگی کار این سیستم در خاطرتان باقی بماند این جمله انگلیسی را به خاطر بسپارید (Red over white your are all right).
در فرودگاه های بزرگ ممکن است سیستم VASI سه ردیفه که نشان دهنده دو نوع مسیر فرود است، نصب شده باشد. نعنولاً نشان دهنده مسیر فرود پائین تر آن روی زاویه ۳ درجه و مسیر بالاتر یک چهارم درجه بالاتر (۳/۲۵ درجه) تنظیم شده است. نشان دهنده مسیر فرود بالاتر، برای هواپیمای بزرگی که در ارتفاع کابین خلبان آنها از سطح زمین زیاد است در نظر گرفته شده تا موقع نشستن عبور بی خطری این هواپیماها از روی آستانه باند تضمین گردد. اگر در فرودگاهی با سیستم VASI سه ردیفه مواجه شدید از دو ردیف پائین آن مانند سیستم VASI دو ردیفه استفاده کنید. در سیستم سه رنگه از یک چراغ که از ان سه مسیر رنگی پخش می شود، استفاده می گردد. این سیستم شباهت هائی به VASI دو ردیفه دارد. زیرا وقتی شما زیر ارتفاع مسیر فرودی پرواز کنید رنگ قرنز را می بینید. سیستم سه رنگه زیر به شما نشان می دهد که چه موقع روی مسیر فرود مطلوب قرار گرفته اید. نور زرد نشانگر این است که خیلی بالاتر از مسیر فرود قرار دارید و نور قرمز به معنای این است که خیلی پائین تر از مسیر فرود هستید. اگر نور چراغ سبز باشد درست در مسیر فرود قرار گرفته اید. وقتی که ارتفاع شما قدری پائین تر از مسیر فرود باشد نور زرد تیره ای را مشاهده خواهید کرد و اگر پائین تر بروید نور چراغ قرمز ظاهر می شود. بنابراین بای هوشیار باشید و نور زرد تیره بین سبز و قرمز را با نور زردی که نشان دهنده ارتفاع بیش از حد می باشد اشتباه نکنید. بعضی از فرودگاه ها ممکن است به سیستم چشمک زن که دو مسیر تقرب بصری را در امتداد ضلع اخر پخش می کند مجهز باشند. وقتی چراغ چشمک زن قرمز دیده می شود معنی آن این است که پائین تر از مسیر فرودی مطلوب هستید و اگر بالای مسیر فرودی نرمال قرار بگیرید چراغ چشمک زن سفید را خواهید دید و موقعی که درست روی مسیر فرودی مطلوب قرار بگیرید نور سفید رنگ ثابتی را مشاهده خواهید کرد. برد مفید این سیستم در روز ۴ و در شب ۱۰ مایل می باشد. سیستم شب نمای دیگری که می شود از آن نام برد سیستم PAPL و یا به عبارت دیگر Precision Approach Path Indicatio است. این سیستم دارای ۲ تا ۴ چراغ است که به حای قرار گرفتن در دو ردیف، در یک ردیف قرار دارند و به طور معمول در سمت چپ باند دصب می گردد. این چراغ ها در روز از فاصله ۵ مایلی و در شب از فاصله ۲۰ مایلی قابل مشاهده هستند. اگر تمام چراغ های سیستم PAPI سفید باشند شما خیلی بالاتر از مسیر فرود قرار دارید. اگر فقط آخرین چراغ سمت راست قرمز و سه چراغ دیگر سفید باشند ارتفاع شما مقدار بسایر کمی بالاتر از مسیر فرود می باشد. وقتی که درست روی مسیر فرود باشید دو چراغ سمت چپ سفید و دو چراغ سمت راست قرمز خواهند بود. اگر مقدار بسیار کمی زیر مسیر فرود قرار بگیرند، آخرین چراغ سمت چپ سفید و سه چراغ دیگر قرمز خواهند بود و اگر تمام چراغ ها قرمز باشند ارتفاع شما خیلی پائین تر از مسیر فرود است.
چراغ های آستانه
اگر در فرود مقصد، سیستم VASI وجود داشته باشد،این چراغ ها خلبان را به طرف منطقه نشستن باند هدایت می کند. در شب، سه راه جهت تشخیص محل شروع باند وجود دارد. اگر باند دارای یک آستانه جا به جا شده باشد، در هر طرف خط سفید آستاهنه باند (به منظور نشان دادن شروع منطقه نشستن) یک سری چراغ های سبز رنگ نصب شده است. ولی چنانچه آستانه باند جابه جا نشده باشد، یک ردیف چراغ سبز رنگ در محل شروع و در عرض باند وجود دارد. این چراغ ها دو طرفه هستند. اگر هنگام بلند شدن یا نشستن از جهت دیگر باند هستید، این چراغ ها قرمز رنگ می شوند تا قسمت قابل استفاده باند مشخص تر گردد. به دلیل اینکه رنگ این چراغ ها در حین مشاهده از جهت مخالف، متفاوت است، هیگام بلندشدن طرف قرمز و در هنگام نشستن طرف سبز این چراغ ها را می بینید. گاهی اوقات، چراغ های چشمک زن سفید بسیار پرنور در طرفین ابتدای باند نصب می شود تا آستانه باند را مشخص نماید. این چراغ ها، چراغ های نشان دهنده انتهای باند نامیده می شود. در بعضی موارد، این چراٰ های مخصوص همراه چراغ های سبز آستانه به کار می ِروند.
چراغ های لبه باند (طرفین باند)
احتمالاً با چراغ های لبه باند آشنا هستید که شامل یک ردیف چراغ های سفید است که در کناره های باند واقع شده اند و برمبنای شدت روشنائی به سه دسته تقسیم می شوند. چراغ های پرنور، پرنورترین چراغ هائی هستند که در فرودگاه ها وجود دارند. ولی چراغ های دارای نور متوسط و چراغ های کم نور همان طوری که از نامشان مشخص است، به مراتب از شدت نور کمتری برخوردارند. در بعضی از فرودگاه ها، می توان از داخل کابین و با استفاده از فرستنده رادیوئی، این مقدار روشنائی را تنظیم کرد. ولی در فرود گاه های دیگر، این کار را مسئول برج مراقبت انجام می دهد. چراغ های روشنائی لبه باند دارای چراغ های نشان دهنده مسافت انتهای باند هستند که در نیمه دوم بند و یا ۲۰۰۰ فوتی آخر باند (هر کدام کمتر باشد) قرار دارند. این چراغ ها در حاشیه و به رنگ زرد هستند و مقدار باند باقی مانده را مشخص می نمایند. در ضمن این چراغ ها دو طرفه هستند. پس اگر از جهت مخالف به آنها نگاه کنیم به رنگ سفید خواهند بود. همچنین بعضی از فرودگاه ها، دارای چراغ های چشمک زن سفید در قسمت خط میانی باند هستند. این سیستم، خلبانان در حال پرواز با دستگاه را قادر می سازد تا مقدار باقی مانده باند را در شرایط دید کم تشخیص دهند. این چراغ ها در فاصله ۳۰۰۰ فوتی ار انتهای باندها نصب می شود. در فاصله ۱۰۰۰ فوتی از انتهای باند، چراغ ها به صورت سفید و قرمز متوالی دیده می شوند و در فاصله کمتر از آن، فقط چراغ هائی با رنگ قرمز وجود دارند.
روشنائی باند خزش
وقتی به طرف خارج از باند اصلی و به سوی باند خزش حرکت می کنید، چراغ های آبی رنگ باند خزش را می بینند که محل پارکینگ را نشان می دهد. از آنجائی که این چراغ ها، از تمام جهات قابل رؤیت هستند، به آنها چراغ های همه جهته می گویند. این چراغ ها به صورت ردیفی و در طرفین باند خزش قرار دارند. در بعضی فرودگاه ها چراغ های سبز نیز در وسط باند خزش نصب می شوند. این چراغ ها در امتداد خط وسط باند و حتی در قسمت های خمیده باند نیز وجود دارند. چراغ های آبی رنگ ممکن است در قسمت هائی از باند و یا در محوطه پارکینگ که به عنوان باند خزش استفاده می شود نیز قرار گیرد. این تصویر به همراه خلاصه نویسی زیر آن، انواع مختلف علایم و روشنائی های موجود در یک فرودگاه تحت کنترل بزرگ را نشان می دهد. کنترل روشنائی فرودگاه توسط خلبانان در بعضی از فرودگاه های بدون کنترل، به منظور صرفه جوئی اقتصادی، از یک روش عملی برای روشن شدن چراغ های تقرب، باند اصلی و باند خزش اشتفاده می شود. در این روش، یک تایمر باعث می شود نور چراغ ها ۱۵ دقیقه پس از روشن شدن، خاموش شوند. در این صورت، باید هنگام تقرب و یا ترک فرودگاه، آن ها را دوباره روشن کرد. سیستم کنترل روشنائی فرودگاه توسط خلبانان به سیستم خاصی گفته می شود. که با فشار دادن دکمه فرستنده رادیوئی، بر روی فرکانس خاصی، عمل می کند. البته به خاطر داشته باشید که به جز چراغ های باندها و تقرب، چراغ های دیگری نیز ممکن است توسط خلبانان کنترل شوند، از آن جمله چراغ های VASI و چراغ های نشان دهنده ابتدای باند را می ةوان نام برد.مثالی که در ادامه این مبحث آمده است، نحوه استفاده خلبان از یک چراغ سه مرحله ای قابل کنترل در یک فرودگاه را نشان می دهد. در ابتدا، خلبان میکروفن فرستنده را بر روی فرکانس مشخصی، ۷ بار فشار می دهد تا کلیه چراغ ها با حداکثر روشنائی روشن شوند. اگر در شرایط مخصوصی، به نور کمتری احتیاج باشد دکمه میکروفن را برای نور متوسط، ۵ مرتبه و برای نور کم، ۳ بار فشار دهید. ولی برای تنظیم هر نوع نور، باید فشار دادن میکروفن به دفعات لازم تنها در مدت ۵ ثانیه انجام شود. لازم به ذکر است که در هنگام استفاده از حداقل روشنائی، چراغ های نشان دهنده ابتدای باند ممکن است کاملاً خاموش شود. در کتابچه تسهیلات وسایل فرودگاه، توضیحاتی در مورد سیستم روشنائی قابل کنترل توسط خلبان درج شده است.
روشنائی موانع
در طول شبانه روز، روشنائی هاتی موانع در محدوده فرودگاه و خارج از آن مشاهده می شود. این روشنائی ها برای هشدار دادن به خلبان در مورد وجود موانع است. برای مثال، در بالای محل های مرتفع مانند برج ها، ساختمان ها و حتی در بالای خطوط قوی انتقال نیرو نیز روشنائی های موانع وجود دارد. ر.شنائی موانع به رنگ قرنز روشن و یا سفید پرنور بوده و می تواند ثابت و یا به صورت چشمک زن باشد. ولی به خاطر داشته باشید که ممکن است کابل هائی از برج ها و دکل ها به منظور مهار آنها، استفاده شده باشد. پس هنگام عبور از کنار آنها، فاصله لازم را حفظ نمائید. فضای پروازی
در این بخش شما با طبقه بندی فضاهای پروازی مختلف آشنا شده و متوجه خواهید شد که الزامات عملیاتی مؤثر در هر یک از فضاهای مختلف از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. مضافاً لازم است بدانید از ورود به چه مناطقی باید اجتناب ورزید و کلاً از محدودیت های پروازی و تجهیزات لازم برای پرواز در وضعیت های مختلف آگاهی داشته باشید. دیلیل دیگر برای آشنائی با ساختار فضای پروازی این است که مقررات پرواز با دید VFR شما را ملزم می نماید تا حداقل خاصی از دید و فاصله ای ایمن از ابرها را رعایت نمایئد. از آنجا که این مقررات در فضاهای مختلف متفاوت است، لازم است که بدانید کدام مقررات به کدام فضای پروازی مربوط می گردد. طبقه بندی های مختلف فضای پروازی شامل فضاهای استفاده ویژه Special use Air Space و سایر مناطق پروازی می شوند.
فضای پروازی کنترل شده Controlled Air Special
به طور کلی فضای پروازی کنترل شده یک منطقه با ابعاد مشخص است که در آن به پرواز با دید VFR و کور IFR سرویس کنترل ترافیک داده می شود. فضای پروازی کنترل شده عملاً توسط مقررات تقسیمات کوچکتری به این شرح تقسیم می گردند. مناطق کنترلی که شامل راه های هوائی Air Wasy هستند، مناطق انتقال وضعیت Transition Areas، مناطق کنترل پایانه. Terminal Control Zones هر یک از این طبقه بندی به تفکیک مورد بررسی قرار خواهند گرفت.
الزامات دید و فاصله از ابر CLOUD CLEARANCE
AND VISIBILITY REQUIREMENTS
به تدریج که ابرها پائین می آیند و دید کم می شود، پروزا تحت شرایط با دید VFR غیر عملی و ناامن می گردد. الزامات دید و فاصله از ابر برای پرواز با دید در آئین نامه ها و مقررات تدوین شده پرواز بادید، شما را در شرایطی که وضعیت هوا پائین تر از حداقل تعیین شده برای پزوار با دید VFR باشد ممنوع کرده اند. در چنین شرایطی هدایت تمام هواپیماهای داخل یک فضای پروازی کنترل شده باید توسط خلبانی که دارای مجوز پرواز کور هستند تحت شرایط پرواز کور IFR انجام می شود. تدوین الزامات پرواز با دید VFR به منظور کمک به شما در اجتناب از ورود به داخل ابر و همچنین حفظ دید کافی در پرواز می باشد. به علاوه این الزامات شمارا قادر می سازد که هواپیماهای دیگر را ببینید و از برخورد با آنها جلوگیری نمائید و همچنین بتوانید با مشاهده نقطه نشانه های زمینی، ناوبری کرده و خود را به مقصد برسانید. ارتفاع پرواز کنترل شده تعیین کننده الزامات دید و فاصله از ابر می باشد.
راه هوائی
راه هوائی Air Way یک منطقه کنترل شده و یا قسمتی از آن را نامند که به صورت یک دالان مجهز به دستگاه کمک ناوبری رادیوئی باشد. از این راه ها برای ناوبری بین دو دستگاه کمک ناوبری استفاده می شود.
مناطق انتقال TRANSITION AREAS
منطقه ای را که باعث ارتباط راه های هوائی با فرودگاه می شوند منطقه انتقال می نامند. این مناطق انتقال هواپیماها را تحت کنترل، از راه های هوائی مختلف به محیط پروازی فرودگاه ها امکان پذیر می کند.
منطقه کنترل پایانه TERMINAL CONTROL AREA
این منطقه یک منطقه کنترل است که در محل تلافی راه های هوائی در اطراف یک یا چند فرودگاه عمده ایجاد می گردد.
محدوده کنترل فرودگاه CONTROL ZONE
محدوده کنترل فرودگاه ها یک فضای کنترل شده است در محدوده فرودگاه ها از سطح زمین تا ارتفاع معینی تعیین گردیده است.
فضاهای پروازی ویژه SPECIAL USE AIRSPACE
عملیات پروازی هواپیماهای غیرنظامی در داخل فضاهای ویژه پروازی خطرناک تلقی می گردد. در نتیجه پرواز هواپیماهای غیرنظامی در داخل این فضاها را نسبت به نوع آن باید محدود و یا ممنوع کرد. برای کمک به تشخیص نوع عملیات و قوانینی که در مناطق مختلف اعمال می گردد، آنها را به مناطق ممنوع Prohibited Areas، مناطق محدود Restricted Areas، مناطق هشدار Warning Areas، مناطق عملیات نظامی Military Operatons Areas و یا MOAS و مناطق احتیاط Caution Areas و یا Alert Areas تقسیم بندی کرده اند.
مناطق ممنوع PROHIBINED AREAS
مناطق ممنوعه مناطقی هستند که به دلایل امنیت ملی، پرواز هواپیما در آنها ممنوع گردیده است. معمولاً این مناطق برروی نقشه های هواپیمائی مشخص شده اند.
مناطق محدود RESTRICTED AREAS
در بعضی از مناطق اگر چه پرواز به طور کلی ممنوع نبوده ولی با نوعی محدودیت مواجه می باشد، در اینگونه مناطق که به آنها مناطق محدود گفته می شود، خطراتی نامرئی مانند آتش توپخانه، تیراندازی هوائی و یا شلیک موشک های هدایت شونده وجود دارد. پرواز عبوری در این مناطق با کسب اجازه از مسئولین کنترل کننده منطقه امکان پذیر است. در اغلب مواقع ابعاد این مناطق به گونه ای است که می توانید به راحتی آن را دور بزنید، ولی به هر حال باید حتی هنگام عبور از کنار این مناطق نیز مراقبت های ویژه ای به عمل آورد.
مناظق هشدار دهنده WARNING AREAS
مناطق هشدار نوعی فضای پروازی هستند که بر فراز آب و هوای منطقه ای و یا بین المللی در نظر گرفته شده اند و پرواز هواپیماهای غیرمجاز در آنها خطرناک است. خطرات موجود در آن کم و بیش شبیه خطرات موجود در مناطق محدود می باشد.
مناطق عملیات نظامی MiLITARY OPERATIONS AREAS
منطقه دیگری که پرواز در ان مستلزم احتیاط بیشتری است منطقه عملیات نظامی MOA می باشد. مناطق نظامی طبقاتی از فضای پروازی هستند که در آن پروازهای آموزشی نظامی و یا مانورهای دیگر اجرا می شود. معمولاً کف و قسف مناطق عملیات نظامی MOSA مشخص است و عملیات نظامی در آن جریان دارد. هیچ محدودیتی برای پروازهائی با دید VFR در این مناطق وجود ندارد ولی عاقلانه تر آن است که از پرواز در آنها اجتناب ورزید. اطلاعات مربوط به ساعات فعالیت مناطق عملیات نظامی در ایستگاه های سرویس پروازی که تا شعاع ۱۸۰ کیلومتری آنها قرار دارند موجود است. وقتی که در این مناطق فعالیتی وجود ندارد پرواز در داخل آنها بلامانع است. اگر لازم است که ازاین مناطق عبور کنید برای دریافت اطلاعات ترافیک احتمالی با مسئولین کنترل منطقه تماس رادیوئی برقرار نمائید.
مناطق احتیاط ALERT AREAS یا CAUTION AREAS
مناطق احتیاط، مناطقی هستند که روی نقشه های هوائی مشخص شده اند و نشان دهنده فعالیت های غیرعادی هوائی و یا محل ازدحام پروازهای آموزشی دانشجویان خلبانی می باشند. هنگام عبور از این مناطق باید جانب احتیاط را کاملاً رعایت کرد. کلیه خلبانان پروازهائی که در حال فعالیت در این منطقه هستند و خلبانان پروازهای عبوری از نظر اجتناب از تصادم دارای مسئولیتی یکسان هستند.
ارتباط رادیوئی RADIO COMMUNICATIONS
در بخش های قبل متوجه شدید که در حین پرواز نیاز است با مسئولین کنترل پرواز Controllers ایستگاه های سرویس پروازی Flight Service Stations و سایر تسهیلات مراقبت پرواز تماس رادیوئی دوطرفه برقرار کنید. درواقع دریافت هر نوع سرویسی هنگام پرواز فقط از طریق ارتباط رادیوئی میسر می گردد. در این بخش شما با الزامات ارتباطات رادیوئی و چگونگی صحبت کردن رادیو آشنا خواهید شد. برای این منظور لازم است یک سری واژه های ویژه را به طور معمول در هوانوردی مورد استفاده قرار می گیرد بیاموزید. بسته به نوع تجربه و سابقه قبلی، ممکن است برقراری ارتباط از طریق صحبت کردن در رادیو برای شما تازگی داشته باشد ولی به زودی این امر نیز مانند پرواز کردن شما، کاری طبیعی خواهد بود.
دستگاه ارتباطی VHF VHF COMMUNICA TIONS EQUIPMENT
به طور کلی در هواپیماهائی برای رادیوهای ارتباطی قسمتی از طبیعلت امواج الکترومغناطیسی به نام فرکانی هیلی بالا Very High Frequency و یا VHF استفاده می شود. که در بر گیرنده فرکانس های بین ۱۱۸ مگاهرتز و ۱۳۵ /۹۷۵ مگاهرتز می باشد. رادیوهائی که اخیراً ساخته می شوند ۳۶۰ کاناله و یا ۷۲۰ کاناله هستند. فاصله کانال ها در یک رادیوی ۳۶۰ کانال ۵۰ کیلوهرتز و یا ۲۵ هزارم مگاهرتز می باشد و از این طریق نصف کردن فاصله فرکانس ها تعداد کانال ها دو برابر شده اند، یعنی فرکانس هائی مانند ۱۱۸/۲۵، ۱۱۸/۰۵۰، ۱۱۸/۷۵، ۱۱۸/۱۰۰ مگاهرتز. اغلب رادیو های VHF که با آن سر و کار پیدا خواهید کرد به گونه ای طراحی شده اند که گیرنده امواج ناوبری VOR و گیرنده امواج ارتباطی هر دو در یک دستگاه واحد تعبیه شده است. استفاده از گیرنده VOR برای ناوبری در فصل هفتم بحث قرار خواهد گرفت.
رادیوها معمولاً دارای دکمه انتخاب فرکانس، دریچه نشان دهنده فرکانس، دکمه تنظیم صدا، و سوئیچ خاموش و روشن کردن دستگاه و همچنین دکمه تنظیم پارازیت یا قدرت گیرنده می باشند. از دکمه ای که در وسط قرار گرفته برای انتخاب اعشار فرکانس یعنی فواصل ۲۵ هزارم و یا ۵ صدم مگاهرتز استفاده می شود. چون دستگاه رادیو ترکیبی از فرستنده و گیرنده می باشد آن را اصطلاحاً Tranciever می نامند.
در صورتی که بخواهید از کلیه خدمات مراقبت پرواز درمناطق پایانه پر ترافیک بهره مند شوید، داشتن رادیوئی ۷۲۰ کاناله الزامی است. چنانچه هواپیمای شما دارا یرادیوی ۳۶۰ کاناله باشد می توانید در اغلب مناطق پرواز نمائید ولی در مناطق پرترافیک با تأخیرهای زیاد مواجه شده و از برخی خدمات مراقبت پرواز محروم می شوید. ممکن است در بعضی مواقع با رادیوئی سروکار داشته باشید که ۹۰، ۱۰۰ و یا ۱۸۰ کاناله بادش، در اینگونه موارد باید قبل از پرواز مطمئن شوید که رادیوی شما فرکانس های لازم جهت تماس با ایستگاه های مراقبت پروازی که قرار است با آنها تماس برقرار کنید را دارد. زمانی که می خواهید فرکانس رادیو را به فرکانس جدیدی تغییر دهید از دکمه انتخاب فرکانس استفاده می کنید و یا مشاهده نشان دهنده فرکانس اطمینان حاصل کنید که فرکانس انتخاب شده همان فرکانس موردنظر شما است.
به خاطر سر و صداهائی که در داخل کابین خلبان وجود دارد لازم است که صدای رادیو را نسبت به این صداها با دکمه تنظیم صدای رادیو تنظیم نمود. چنانچه صدائی از گیرنده رادیو پخش نمی شود، می توانید با زیادکردن دکمه قدرت گیرنده Squelch تا حدی که صدای پارازیت از بلندگو پخش شود. دکمه صدای رادیو Volume را در سطح دلخواه تنظیم نمائید و سپس دکمه قدرت گیرنده Squelch را آنقدر کم کنید که پارازیت قطع شود. با توجه به اینکه دکمه تنظیم قدرت گیرنده squelch در حالت زیاد باشد صدا ی۱ارازیت از بلندگو پخش می شود لذا اغلب این دکمه در حالت کم قرار دارد، مگر در مواقعی که بخواهید صدای ایستگاهی را دریافت کنید که تقریباً خارج از برد رادیو قرار دارد که در آن صورت بایستی این دکمه را در حالت حداکثر قدرت قرار دهید. امواج فرستنده VHF در خط دید Line Of Sight حرکت می کنند، یعنی همانطور که اگر مانعی بر سر راه دید وجود داشته باشد اشیاء پشت مانع قابل رؤیت نیستند، امواج VHF در پشت یک مانع هم قابل دریافت نخواهند بود، موانعی چون ساختمان ها، ارتفاعات طبیعی، و انحنای زمین مانع عبور امواج VHF حامل علائم رادیوئی می شوند. در مناطق مسطح هم که فاقد پستی و بلنی هستند نیز برد امواج VHF به خاطر تبعیت از حرکت در خط دید Line Of Sight محدود است، زیرا انحنای زمین of the earth Curvature دی ک مسافت معین که بستگی به ارتفاع گیرنده و فرستنده دارد به تدریج مانع عبور امواج می گردد.
چون امواج رادیوئی VHF در خط دید حرکت می کنند در نتیجه هواپیماهائی که در ارتفاع بیشتری پرواز می کنند می توانند در مسافت دورتری پیام های رادیوئی را ارسال و یا دریافت کنند. به طور مثال یک پیام رادیوئی را مکن است هواپیمائی که در ارتفع ۱۰۰۰ فوت بالای سطح زمین پرواز می کند از فاصله ۳۹ مایلی و هواپیمائی که رد ارتفاع ۲۰۰۰ فوت از سطح زمین پرواز می کند از فاصله ۱۷۴ مایلی دریافت کند.
دستگاه رادیو VHF برای اینکه به خوبی کار کند به آنتن نیاز دارد. شما بر روی بال و بدنه هواپیما آنتن های متعددی را مشاهده خواهید نمود. ولی آنتن های رادیوئی VHF معمولاً به صورت میله هائی که کمی خمیدگی دارد و یا تیغه هائی که با مواد پلاستیکی پوشیده شده است روی کابین نصب می شوند. معمولاً برای هر دستگاه فرستنده و گیرنده VHF یک آنتن مجزا مصب می شود.. ولی چنانچه هواپیما دارای ۲ دستگاه رادیوئی شود، یعنی با قراردادن یک سوئیچ انتخاب گر در سر راه میکروفن می توان از فرستنده دلخواه استفاده کرد ه در نتیجه نیاز به میکروفن دوم منتفی می گردد



مجله پرواز

تاریخ ارسال: 1390/01/11


زهرماری توی عزاداری (استاد مطهری)
دستگاه تصفيه آب خانگي
وزن و حجم كم دستگاه و مخزن ذخيره آب
آنتي باكتريال بودن واقعي مخزن
ثابت ماندن TDS آب پس از گذشت چند هفته يا چند ماه
عدم نياز به آب بندي ( قبل و بعد از نصب دستگاه )
حذف اكثر آلودگي هاي ميكروبي آب
استفاده از فيلتر سراميكي
با قابلیت تصفیه 10000 لیتر آب
محصول برگزیده بهداشت وسلامت آمریکا
استفاده از مواد مرغوب و غير بازيافتي در ساخت كارتريجهاي مصرفي دستگاه ها
29 هزار تومان

   

نظر شما چیست؟

کد امنیتی شکل بالا در کادر زیر درج شود

برای مشاهده و استفاده از فرم می بایست جاوااسکریپت بر روی مرورگر شما فعال باشد.

×
بستن